้วเล่า?”
“ม้า ม้าอะไรขอรับ? ข้า ข้าไม่รู้… อ๊าก!”
ยังพูดไม่ทันจบ เสียงกรีดร้องอันรุนแรงก็ดังขึ้น
เพียงเห็นว่า หลังมือเสี่ยวเอ้อที่นอนอยู่บนพื้นนั้นถูกมีดสั้นแทงทะลุผ่านไป เลือดสดๆ ไหลออกมาทันที เจ้าของร้านที่ไล่ตามมามองเฟิ่งจิ่วด้วยความตกใจเสียจนร่างกายแข็งทื่อ
“คุณ คุณชาย มีอะไรพูดกันดีๆ เถิด อย่าได้ทำกันถึงชีวิตเลยขอรับ”
เฟิ่งจิ่วดึงมีดสั้นออก เช็ดๆ เลือดบนใบหน้าเสี่ยวเอ้อคนนั้น น้ำเสียงที่เชื่องช้าน้อยๆ มีความไม่สนใจใยดีอยู่บางส่วน กลับเย็นเยียบเสียจนน่าสะพรึง
“ม้าของข้าล่ะ?”
เสี่ยวเอ้อผู้สีหน้าขาวซีดกลืนน้ำลายมองมีดสั้นแหลมคมเล่มนั้น กล่าวเสียงสั่นเทา “อยู่ อยู่หอเมฆาทรงเกียรติขอรับ…อ๊าก!”
………………………………………………….
ตอนที่ 240 การแข่งขันในสนาม!
“หอเมฆาทรงเกียรติรึ?”
เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้วขึ้น มองเจ้าของร้านที่กำลังปาดเหงื่ออยู่ข้างๆ “มันเป็นที่ใดกันรึ?”
แต่หลังจากได้ยินชื่อหอนั้น เจ้าของร้านนิ่งไปพักหนึ่ง จากนั้นค่อยออกหน้าเตะเสี่ยวเอ้อสองสามทีอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้าสมควรถูกแทงสักพันครั้ง! มือเท้าช่างสกปรกนัก! นึกไม่ถึงว่าจะเอาม้าลูกค้าไปขายที่หอเมฆาทรงเกียรติ น่ารังเกียจ!”
“ซี๊ด! อ๊าก! เจ้าของร้านอย่าทำข้าเลย คุณชายเมตตาด้วย ข้าน้อยไม่กล้าอีกแล้ว…” เสี่ยวเอ้อร้องไห้อ้อนวอน เวลานี้ไหนเลยจะยังระรื่นชื่นใจที่ได้รับเงินทองมาก่อนหน้าได้อีกเล่า?
คิดว่าคุณชายชุดแดงข้างๆ ยังคงเฝ้ารอคำพูดเขา เจ้าข
