่วงเวลานี้ ถ้าผ่านช่วงนี้ไปก็ต้องรอถึงปีหน้า…เพราะเป็นช่วงที่จะได้ไถนาพอดี
เมื่อถึงวันตลาดนัด จูต้ากับจูเอ้อร์ก็หาเวลาไปมารอบหนึ่ง
ส่วนว่าจะซื้อวัวแบบไหน ราคาเท่าไหร่ เย่อวี๋หรานไม่ได้เข้าไปยุ่ง ยกอำนาจในการตัดสินใจทั้งหมดให้กับพวกเขา
ต่างเป็นพ่อคนกันแล้ว จะให้นางไปจัดการให้ทุกเรื่องก็คงไม่ได้กระมัง?
“ท่านแม่ ท่านแม่ ซื้อวัวกลับมาแล้วขอรับ!”
“ท่านแม่ มาดูเร็วเข้า ซื้อวัวกลับมาแล้ว!”
……
จูต้ากับจูเอ้อร์จูงวัวที่อายุราวสองปีเดินเข้ามาในลานเรือนด้วยความตื่นเต้นยินดี
คนในหมู่บ้านที่ได้ยินข่าวหลายคนก็ตามมากับพวกเขาด้วย
พวกเขาล้วนมีสีหน้าอิจฉา “พวกเจ้ารวยแล้วจริง ๆ ด้วยสินะ ถึงขั้นซื้อวัวได้แล้ว!”
“จูต้า เจ้าจ่ายค่าวัวน้ำตัวนี้ไปเท่าไหร่รึ? ของแบบนี้ไม่ใช่ถูก ๆ เลยนะ!”
“ไม่เบาเลยนี่ มีวัวกับเขาแล้ว!”
……
จูเหล่าซานกับจูเหล่าซื่อได้ยินข่าวแล้วก็รีบรุดมา
เมื่อพวกเขาไปเห็นว่าในลานเรือนของพี่ใหญ่มีวัวน้ำเพิ่มมาหนึ่งตัวก็รู้สึกแปลกใจระคนยินดี “พี่ใหญ่ พวกท่านซื้อวัวแล้ว?! พวกท่านมีวัวแล้วหรือเนี่ย!”
“พี่ใหญ่ พวกข้าจะขอยืมใช้งานด้วยได้ไหม?”
“ท่านใช้เสร็จแล้ว พวกข้าค่อยใช้ต่อ!”
……
พวกเขายืนล้อมจูเหล่าโถว พูดเสียงเจี๊ยวจ๊าว
หากว่ากันตามจริง เย่อวี๋หรานก็คิดไม่ถึงว่า แค่ซื้อวัวตัวเดียวก็สามารถทำให้คนทั้งหมู่บ้านฮือฮาได้แล้ว กระทั่งผู้อาวุโสกับเจ้าหน้าที่ยังมาแสดงความยินดีด้วยตนเองถึงเรือน
คราวก่อน
