หมู่บ้านสกุลจูมีคนมาก แต่คนที่มีวัวกลับมีน้อย นอกจากผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ คนส่วนใหญ่มักจะรวมเงินกันหลายบ้านเพื่อซื้อวัวสักตัว
คนเหล่านั้น หากมิใช่พี่น้องร่วมสายเลือดก็เป็นคนที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันอย่างยิ่ง
แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ก็มักจะเกิดความขัดแย้งเรื่องการปล่อยวัวออกมากินหญ้าและสิทธิ์การใช้งานวัวจนเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสต้องมาคลี่คลายข้อพิพาทให้อยู่บ่อย ๆ
บางคนเห็นจูเหล่าซานกับจูเหล่าซื่ออยู่ด้วยก็เข้าใจไปเองว่าพวกเขาออกเงินซื้อวัวเช่นกัน จึงเข้ามาแสดงความยินดีด้วย
จูเหล่าซานกับจูเหล่าซื่อหน้าแดงก่ำ อับอายจนพูดไม่ออก “ไม่…ไม่ใช่…”
นั่นไม่ใช่วัวของพวกข้า แต่เป็นวัวของบ้านพี่ใหญ่ต่างหาก!
“ไม่ใช่อะไรกัน วัวนี่ไม่เลวเลยนะ หมู่บ้านพวกเรามีสักกี่คนที่มีวัวของตัวเอง? มีแต่เวียนกันใช้ทั้งนั้นแหละ”
“ถ้าพวกเจ้าซื้อเร็วกว่านี้หน่อยก็ดีสิ จะได้นำมาใช้ได้”
“ไม่ใช่สิ ถึงตอนปักดำก็ดูเหมือนจะได้ไถนาอีกรอบอยู่นะ ถึงตอนนั้นก็ได้ใช้งานแล้ว”
“แต่วัวเล็กนิสัยยังดื้อรั้น เกรงว่าคงใช้งานไม่ง่ายนัก”
“แบบนั้นก็ช่วยไม่ได้นี่นา ค่อย ๆ ฝึกมันไปเดี๋ยวก็ดีเอง อาจูจยาเก่งเรื่องฝึกวัวไม่ใช่รึ? ให้เขามาช่วยก็ได้นี่”
……
กล่าวถึงตอนท้าย พวกเขาก็หันไปถกเรื่องวัวกันอย่างออกรสออกชาติ ลืมจูเหล่าซานกับจูเหล่าซื่อไปเสียสนิท
จูเหล่าซานกับจูเหล่าซื่อถอนหายใจโล่งอก ไม่กล้าไปอยู่ใกล้จูเหล่าโถวเกินไป กลัวว่าจะมีคนมาถามอี
