หวแล้ว ตายเป็นตายเถอะ!” ชายหนุ่มอีกคนที่ค่อนข้างอ้วนเอ่ย นั่งลงบนพื้น ถลึงตามองเฟิ่งจิ่วด้านหลังและตะโกนว่า “เจ้าเป็นคนสำนักใดกันแน่? ตามพวกเรามานานเพียงนี้ก็พอแล้ว!”
เห็นพวกเขาไม่หนีแล้ว เฟิ่งจิ่วจึงเร่งฝีเท้าเดินเข้ามา มองสองชายหนุ่มที่ตั้งท่าระวัง ฉีกยิ้มบอกว่า “ข้าแค่จะถามทาง พวกท่านวิ่งหนีอะไรกัน?”
“อะ อะไรนะ? ถาม ถามทาง?”
ทั้งสองต่างงุนงง จ้องอีกฝ่ายเขม็งด้วยความตกตะลึงเล็กน้อย “ถามทางอะไร หรือเจ้าไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ใด?”
………………………………………………….
ตอนที่ 210 หลงมายังสนามฝึกวิชา
“เป็นที่ใด?”
เฟิ่งจิ่วมองพวกเขาด้วยความสงสัย “ข้าเห็นว่าในป่ามีธงเล็กหลากสี หนำซ้ำเดินมาครึ่งค่อนวันก็ยังออกไปไม่ได้ ที่นี่เป็นที่ใดกันแน่?”
ได้ยินคำพูดนี้ ในที่สุดทั้งสองคนก็เชื่อว่ามาถามทาง ตอนนี้ถึงจะถอนหายใจหนักๆ ชายหนุ่มที่ค่อนข้างอ้วนถลึงมองเด็กหนุ่ม เอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “ข้าว่าน้องชายก็ใจร้ายเหลือเกิน ไล่ตามพวกเรามาเสียนานเพื่อถามทาง? ทำเอาพวกข้าตกใจแทบตาย”
“เอ่อ…ที่นี่เป็นที่ใดกันแน่? ทำไมเห็นข้าแล้วต้องสับขาวิ่งหนีด้วย?” เฟิ่งจิ่วถามอย่างไม่เข้าใจ
“ที่นี่เป็นสนามฝึกวิชา ภายในป่าผืนนี้มีพวกคนร้ายกับผู้ฝึกวิชามารที่ทั้งสามสำนักรวมถึงสำนักศึกษาหมอกดาราจับตัวมาหลายปี พวกเราเป็นผู้ฝึกตนจากสำนักเดียวกัน เข้ามาฝึกวิชาเหมือนๆ ผู้ฝึกตนสำนักอื่นและสำนักศึกษาหมอกดารานั่นแหละ”
“เช่นนั้นพวกท่านหนีอะไรกัน?” เ
