เรียกขานอย่างนุ่มนวล “นายท่าน…”
เสียงเพิ่งเปล่งไป ตัวก็ถูกผลักออกอย่างโหดร้าย ล้มหมอบลงบนพื้นพร้อมความอับอาย
“อ๊ะ!” หญิงสาวอุทาน ล้มลงบนพื้นสองตาน้ำตาพรั่งพรู มองชายหนุ่มที่เปลี่ยนสีหน้าฉับพลันด้วยท่าทางขลาดกลัวอ่อนแอน่าสงสาร
อิ่งอีได้ยินเสียงอุทานในห้องจึงเร่งรีบเปิดผลักประตูปรี่เข้ามา “เกิดอะไรขึ้นขอรับ?”
ทว่า เมื่อเห็นภาพในห้อง ก็งุนงงเล็กน้อย
“ใครอนุญาตให้เจ้ามาพิงตัวข้า?”
นายท่านเหยียนลุกยืนขึ้น แรงกดดันทั่วร่างและกลิ่นอายเยือกเย็นแผ่กระจาย น่าหวาดกลัวยิ่งนัก หญิงสาวทั้งสองในห้องตกใจเสียจนคุกเข่าตัวสั่นเทา ไม่กล้าเงยหน้า
ทันใดนั้น เสียงเล็กๆ เล็ดลอดมาจากหลังคา แววตานายท่านเหยียนเย็นเยียบ ตะโกนเสียงเข้ม “ใครนะ?” ฝ่ามือรวมรวมกระแสลมโจมตีไปนหลังคา
“อ๊ะ!”
เฟิ่งจิ่วอุทาน ร่างกายตกลงไปอย่างไม่ทันได้ไหวตัว
………………………………
ตอนที่ 200 กอดไม่ปล่อย!
เมื่อนายท่านเหยียนเห็นเงาร่างสีแดงที่คุ้นเคย สายตาหรี่ลง รีบร้อนลอยตัวพุ่งเข้าไปรับคนไว้
เฟิ่งจิ่วกอดคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ซุกหน้าอยู่ข้างศีรษะ จนกระทั่งรู้สึกปลอดภัย ถึงจะเงยหน้าขึ้นมา เมื่อเห็นสีหน้าดำมืด ก็ยิ้มหน้าเหยเก
“นายท่านเหยียน นั่น คงไม่ได้รบกวนท่านกระมัง?”
สิ้นสุดน้ำเสียง สายตาจับจ้องบนใบหน้าไร้หน้ากาก พลันรู้สึกเหมือนจะคุ้นตากับใบหน้านี้อยู่บ้าง
อิ่งอีเห็นเขาก็ยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างอดไม่ได้ ‘ทำไมถึงมีเขาอยู่ทุกที่เลยนะ? พิลึกจริงๆ!’
ห
