บทที่ 691 เจ้าเด็กคนนี้รู้จักพูดจาลับหลังคนอื่นเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
“เขาก็ดี แต่เขาดีแบบเด็ก ๆ ได้น้ำตาลมาก้อนหนึ่งก็จะเอามาแบ่งปันกับเจ้าแบบนั้น แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เขายังดีไม่พอ เขาไม่อาจค้ำจุนแผ่นฟ้าเพื่อลูกและภรรยาของตัวเองได้ เขาจึงไม่ใช่สามีที่ดี” เสินฮูหยินกล่าวอย่างมีนัยลึกซึ้ง “แม่หวังว่าเจ้าจะได้แต่งให้สามีแบบที่ใฝ่ฝัน หวังว่าเขาจะสามารถมอบอนาคตที่ดีให้เจ้าได้ ไม่ใช่น้ำตาลก้อนเดียว”
เสินอิงอวี่ในยามนี้อาจไม่เข้าใจ แต่เสินฮูหยินเชื่อว่า วันหนึ่งในอนาคตเมื่อลูกสาวคิดทบทวนช่วงเวลานี้แล้วก็จะนึกดีใจ…ดีใจที่ตนเองไม่ได้เลือกสามีที่พึ่งพาไม่ได้เพราะความหวั่นไหวชั่วครู่ชั่วยาม
ในช่วงวัยหนุ่มสาวมีใครไม่เคยรักผิดคนกันบ้าง?
มีแต่ตอนพบคนที่ใช่แล้วจึงจะเข้าใจว่าความสุขที่แท้จริงมีหน้าตาอย่างไร
เมื่อออกมาจากเรือนสกุลเสิน จูชีก็คอยหาโอกาสบอกกล่าวเรื่องนี้ต่อเย่อวี๋หรานกับพี่สามของเขา
น่าเสียดายที่มีต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าตามมาตลอดทาง
จนกระทั่งกลับไปถึงเรือนแล้ว จูชีที่อดกลั้นมาตลอดทางก็อดกลั้นต่อไปไม่ไหว โพล่งขึ้นมาว่า “ท่านแม่ พี่สาม ข้ามีเรื่องจะพูดกับพวกท่านขอรับ”
“เรื่องอะไร?”
จูชีใช้หางตามองต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า
เย่อวี๋หรานเห็นเช่นนั้นก็นึกขัน
เจ้าเด็กคนนี้รู้จักพูดจาลับหลังคนอื่นเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
นางบอกให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเข้าเรือนไปก่อน
“ขอรับ”
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าขาน
