! ฟุ่มเฟือยจริงๆ…” ส่ายหน้า ก่อนจะทำงานของตัวเองไป
ดังนั้น เฟิ่งจิ่วจึงขึ้นหอไปหยิบยาทิพย์จิตวิญญาณกลับไปไม่น้อย เก็บตัวบดตำยาไม่หยุดอยู่ในห้อง จนกระทั่งตอนเย็น ฮุยหลางที่ใบหน้าดูไม่ได้ก็มาหาถึงประตู
ทางอีกด้านหนึ่ง ที่เรือนหลักด้านนั้น นายท่านเหยียนในมือถือถ้วยชา คงอยู่ในท่าทางนี้ตลอดไม่ขยับเขยื้อน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร บางทีก็ขมวดคิ้ว บางครั้งก็ยกมุมปากขึ้นผุดรอยยิ้มเล็กๆ ที่ไม่อาจสังเกตเห็น ท่าทางแปลกๆ นั้น ผู้ฝึกตนชุดดำที่คอยอยู่ข้างๆ มองเสียจนอกสั่นขวัญแขวนชั่วขณะ
จิบชาคำหนึ่ง ถึงจะรู้สึกว่าชาเย็นแล้ว เขาจึงวางถ้วยชาในลง ถามว่า “อิ่งอี ฮุยหลางไปไหนรึ?”
“เรียนนายท่าน ฮุยหลางไปพบภูตหมอ…”
ยังไม่ทันสิ้นสุดน้ำเสียง ก็เห็นนายท่านที่เดิมทีนั่งอยู่กำลังเตรียมจะรินชาสีหน้าเปลี่ยนไป หลังจากสวมหน้ากากก็พุ่งออกไปรวดเร็วราวลมกรด เขามองเสียจนตะลึงชั่วขณะ
…………………………
ตอนที่ 188 อมตะชั่วนิรันดร์
อีกด้านหนึ่ง เฟิ่งจิ่วมองฮุยหลางสีหน้าหมดสภาพยืนอยู่ตรงประตู เลิกคิ้วขึ้นอย่างอดไม่ได้ สองแขนกอดอกเชิดคางขึ้นถาม “มาหาข้ามีอะไรรึ?”
“ข้ามารักษาโรค” เขาฝืนกลั้นแรงกระตุ้นที่อยากจะฆ่าคนไว้ แล้วพยายามพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
แต่ว่า น้ำเสียงแข็งกระด้าง รวมถึงจิตมุ่งร้ายนั้น ยังคงเผยถึงความรู้สึกที่แท้จริงที่สุดในใจเขา
“แม้ข้าเป็นภูตหมอ ก็ไม่ใช่ว่าจะรักษาโรคของใครๆ ได้หมดหรอกนะ” เธอเอ่ยอย่างสบายๆ บนใบหน้ายิ้ม
