เยาะยียวน “ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าร้ายกาจนักไม่ใช่รึ? ไหนเลยต้องให้ข้ามารักษาโรคให้ด้วย!”
ฮุยหลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จ้องมองหนุ่มน้อยแสนกวนประสาทตรงหน้า กล่าวว่า “หากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าจะกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรเล่า!”
“เฮ้! หยุดก่อนๆ!”
เธอชำเลืองมองเขา บอกว่า “เจ้าอย่าพูดมั่วซั่วนะ! เจ้าอยากเป็นชายขายน้ำเอง ยังมาโทษว่าเป็นความผิดข้าอีก? ช่างไร้เหตุผลเสียจริง”
ขณะพูด มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย พินิจมองเขาหัวจรดเท้า ยิ้มชั่วร้าย “ที่จริงข้าว่าตอนนี้เจ้าก็สบายดีนี่! ถึงอย่างไรเจ้าก็ชอบแบบนี้ ตอนนี้แข็งขึ้นไม่ได้ งั้นเป็นเบี้ยงล่างไปอย่างเชื่องๆ ซะก็สิ้นเรื่อง? ยังต้องพยายามอะไรหรือรักษาอะไรอีกเล่า!”
“เจ้า!”
ฮุยหลางถูกคำกล่าวออกนอกหน้านั้นพูดเสียจนอับอายอย่างมาก กลับไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรกับเขาดี ทำได้เพียงกัดฟัน เอ่ยถามว่า “ต้องทำยังไงกันแน่เจ้าถึงจะช่วยข้า!”
เห็นฮุยหลางตาแดงด้วยความร้อนรน สีหน้าเธอชั่วร้าย บอกว่า “ผู้ชายน่ะ ไม่ต้องแข็งได้เสมอหรอก อ่อนโยนบ้างถึงจะแข็งแรง เจ้าไม่รู้รึ?”
เห็นเขากลั้นใจเสียจนหน้าแดงก่ำ เธอก็ลูบๆ คาง สีหน้าฉุกคิด “ข้ารู้แล้วน่า! ไม่มีปัญหา! โรคเจ้าให้ข้าจัดการเอง ข้ารับรองว่าเจ้าจะพอใจ แต่ว่า เราต้องพูดถึงค่าตอบแทนการรักษาก่อนไม่ใช่รึ?”
เห็นเขาไม่ดึงดัน ฮุยหลางก็แอบโล่งอก ถามว่า “เจ้าต้องการอะไร?”
“ข้าได้ยินหลินเหล่าบอกว่า มีครั้งหนึ่งเจ้าได้รับไข่มุกชั้นเลิศเม็ดใหญ่
