บทที่ 688 เลี้ยงส่งจูชี
“กวงจี้ ศิษย์น้องซุ่นเต๋อสอบผ่านแล้วนะ เจ้าไม่อิจฉาบ้างหรือ?” ใครบางคนเอ่ยเย้าเสินกวงจี้
เสินกวงจี้กลอกตา “มีอะไรให้ต้องอิจฉาด้วยขอรับ? ศิษย์พี่ซุ่นเต๋ออายุมากกว่าข้า สอบได้ก่อนข้าก็เป็นเรื่องปกตินี่นา?”
คำว่า ‘อายุมากกว่าข้า’ ทำร้ายจิตใจคนบริเวณนั้นหลายคนทีเดียว
เพราะพวกเขาล้วนอายุมากกว่าจูชี
หยอกเย้าก็ส่วนหยอกเย้า ศิษย์ร่วมสำนักมารวมตัวกันเช่นนี้ก็เป็นโอกาสที่น่ายินดีเช่นกัน พวกเขาหวังจากใจจริงว่าจูชีจะไปได้ดี
อะแฮ่ม! มิตรภาพระหว่างศิษย์ร่วมสำนักนี่นา ถ้าเขาได้ดีแล้ว พวกเขาก็มีความหวังมากขึ้นอีกนิดไม่ใช่รึ?
อาจารย์เสินไม่อนุญาตให้ดื่มสุรา พวกเขาจึงใช้น้ำชาแทนสุรา ผลัดกันเข้ามาแสดงความยินดีกับจูชี กล่าวถ้อยคำที่น่าฟังเพื่อสานสัมพันธ์กันเอาไว้
เสินฮูหยินก็มาร่วมงานเลี้ยงด้วยเช่นกัน
เห็นจูชีตอบรับศิษย์ร่วมสำนักด้วยท่าทางเงอะงะ ในใจก็อดจะนึกเสียดายไม่ได้ ถ้าเขามีไหวพริบกว่านี้สักนิดจะดีแค่ไหนนะ!
ถ้าเขา ‘ปกติ’ กว่านี้สักหน่อย จับคู่กับอิงอวี่ของนางก็ดียิ่งแล้ว
น่าเสียดาย…
เสินอิงอวี่หาได้รู้เรื่องนี้ไม่ พอนางได้ยินว่าจูชีมาแล้วก็เริ่มนั่งไม่ติด
นางนึกสงสัยอยู่ครามครัน ในเมื่อบิดามารดาคิดจะให้นางแต่งให้จูชี ไฉนจึงไม่สร้างโอกาสให้พวกนางได้พบหน้ากันเล่า?
นางไม่อาจนั่งเฉยโดยไม่ทำสิ่งใด ขุนเขาไม่มาหาข้า ข้าไปหาขุนเขาเองก็ได้
ไม่ง่ายเลยกว่าจะคว้าโอกาสเอาไว้ได้ เสินอิ
