งอวี่รีบสั่งความน้องชาย บอกให้เขาช่วยไปเรียกคนออกมาให้นาง
“จำเอาไว้ อย่าให้ท่านพ่อท่านแม่จับได้”
เสินกวงจี้ไม่เข้าใจเลย “ท่านพี่ ถ้าท่านอยากเจอซุ่นเต๋อ ไปหาเองก็ได้นี่นา ทำไมต้องเรียกเขาออกมาคนเดียวด้วย? ท่านไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังไม่เหมาะสมกระมัง?”
เสินกวงจี้โตถึงวัยที่เข้าใจข้อห้ามระหว่างชายหญิงได้แล้ว แต่ปกติพี่สาวของเขามักจะได้พบหน้าคนสกุลจูพร้อมกันกับเขา จึงไม่เคยคิดมาทางนี้ก็เท่านั้น
ถ้าเป็นยามปกติ พี่สาวออกไปกับเขาอย่างเปิดเผย เขาก็คงไม่คิดอะไรมาก แต่ตอนนี้…
“โธ่เอ๊ย ให้เจ้าไปเรียกก็เรียกคนมาสิ ทำไมเจ้าเรื่องมากเช่นนี้?” เสินอิงอวี่ถลึงตาใส่เขา
“ท่านแม่บอกว่าตอนนี้ท่านเป็นสาวเป็นนางแล้ว ถึงวัยดูตัวได้แล้ว กำชับไม่ให้ข้าพาท่านไปทางนั้น คนนอกมาเห็นเข้าจะไม่ดี ท่านแม่พูดขนาดนี้แล้ว ท่านยังจะให้ข้าไปเรียกซุ่นเต๋อออกมาอีก” เสินกวงจี้ส่ายหน้าถี่ ๆ “ท่านพี่ ไม่ได้หรอก ถ้าท่านไปพูดจากับเขาพร้อมกันกับข้าก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าเรียกเขาออกมาตามลำพัง…เรื่องนี้ไม่ได้หรอกขอรับ!”
“เจ้า…เจ้ายังเป็นน้องชายของข้าอยู่ไหม?” เสินอิงอวี่ร้อนใจ ไม่ง่ายเลยกว่านางจะหาโอกาสออกมาได้ ถ้าอีกหน่อยมารดามาตามหานาง นางก็หมดโอกาสแล้วน่ะสิ
นางเป็นเด็กสาวหน้าบางคนหนึ่ง คงไม่อาจไปบอกกับบิดามารดาว่า ข้ารู้เจตนาของพวกท่านแล้ว ข้าคิดว่าดีมากเลยเจ้าค่ะ ดังนั้น…
เสินกวงจี้รู้สึกจนปัญญา “เรื่องนี้กั
