บเรื่องที่ข้าเป็นน้องชายของท่านเป็นคนละเรื่องกัน”
แม้จะพูดเช่นนี้ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่อาจทนแรงรบเร้าของพี่สาวได้ จึงช่วยไปเรียกคนมาให้อยู่ดี
เขากลับฉลาดทีเดียว ไม่ได้บอกออกมาตามตรงว่าพี่สาวของตนเรียกออกไปพบ เพียงพูดว่าเขาอยากไปเข้าห้องสุขา จึงให้จูชีไปเป็นเพื่อน
จูชีถูกศิษย์ร่วมสำนักลากไปคุยทางนั้นทีทางโน้นที เขาอยากหนีออกไปตรงนี้ใจจะขาด จึงรับคำทันที
จูซานที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเช่นนั้นก็นึกขัน น้องเจ็ดผู้นี้ยังต้องฝึกฝนอีกมาก ไม่อย่างนั้นวันหน้าต้องพบปะผู้คนมากกว่านี้ เขาคงไม่สะดวกจะตามไป แบบนั้นก็คงยุ่งยากแล้ว
ออกมาจากห้องอันอบอุ่น ข้างนอกอากาศค่อนข้างเย็น
จูชีลูบมือไปมา “ไปกันเถอะ พวกเราเข้าห้องสุขาเสร็จแล้วก็อยู่ข้างนอกกันสักพัก ข้างในคนเยอะเกินไป ข้ารับไม่ไหว”
“ผู้ใดให้ท่านสอบเป็นซิ่วไฉได้เล่า ทุกคนแค่ดีใจแทนท่าน” เสินกวงจี้ยิ้ม
“แฮะ ๆ แม่ข้าบอกว่าข้าโชคดีน่ะ” จูชีหัวเราะอย่างโง่งม
ขณะพูดคุยกัน เสินกวงจี้ก็เดินพาเขาไปยังสถานที่ที่นัดแนะกันเอาไว้
จูชีสังเกตพบความผิดปกติอย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงพูดว่า “กวงจี้ เจ้ามาผิดทางแล้ว ห้องสุขาอยู่ทางนั้นต่างหาก”
เขาชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง
“ข้ารู้ ข้าแค่อยากให้ท่านรออยู่ทางนี้ ข้าจะไปเอง” เสินกวงจี้ชี้ไปทางที่พี่สาวของตนอยู่ “ทางนั้นไง อย่าเดินไปไหนเพ่นพ่าน เดี๋ยวข้าจะหาท่านไม่เจอ”
กล่าวจบก็เดินจากไปโดยไม่รอให้จูชีตอบรับ
“เจ้าใกล้จะ
