นขอรับ”
พอได้ยินคำพูดนี้ เหลิ่งซวงก็แปลกใจน้อยๆ นายท่านฆ่าคนรึ? จะเป็นไปได้ยังไง? พละกำลังของนายท่านอย่างมากก็ได้เพียงทำทีเป็นเก่งกาจแต่ไร้ความสามารถ จะฆ่าคนระดับอาวุโสของตระกูลได้อย่างไรเล่า?
ทว่าเฟิ่งจิ่วที่ฟังอยู่ แววตากลับเป็นประกายน้อยๆ ในใจนึกขึ้นได้ทันใด ที่แท้ก็เป็นตระกูลสวี่
คุณชายรองตระกูลสวี่และคนพวกนั้นล้วนถูกเธอสังหาร พวกเขารู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นคนฆ่า? หรือว่าเจอรูปวาดภาพเหมือนจากรางวัลนำจับในตลาดมืดนั้น จึงคาดเดาได้?
“พวกเขาพาคนที่ชำนาญค่ายกลกระบี่ไปด้วยหรือไม่? แล้วเจ้าหนีออกมาได้อย่างไร? เล่าให้ข้าฟังโดยละเอียดทีสิ”
“ผู้นำตระกูลสวี่ผู้นั้นพาชายชราชุดเทาไปด้วยขอรับ เขาเป็นคนทำลายค่ายกล ส่วนข้า…”
น้ำเสียงเขาชะงักน้อยๆ เมื่อคิดถึงสถานการณ์ในตอนนั้น ก็ยังคงรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง “นายท่าน ที่แท้หมัดไทเก๊กอันพลิ้วไหวนั่นช่างร้ายกาจยิ่งนักขอรับ!”
…………………………………………………….
ตอนที่ 94 ถูกทรมาน!
“ตอนนั้นข้าแทบจะโต้กลับไปตามสัญชาตญาณ หากไม่ใช่เพราะหมัดไทเก๊กที่นายท่านสอนสั่ง เดาว่าคงตายอยู่ใต้คมกระบี่ของสองคนนั้นแล้วขอรับ”
นึกถึงตรงนี้ ในใจเขายังคงมีความหวาดกลัวในภายหลัง อันที่จริง ชีวิตก่อนหน้านี้ ก็มีพี่สาวคอยปกป้องมาตลอด ร่างกายยังอ่อนแอ ป่วยติดเตียงมาตลอดปี เรื่องอย่างเช่นในคืนนั้น ที่ผ่านมาก็ไม่กล้านึกฝัน
ทว่า หลังจากผ่านคืนนั้นมา ความคิดอันเดือดพล่านกลับเป็นรูปเป็นร่างอยู่ใน
