ือ?”
“เสียเปรียบอะไร?”
“สมมติ ข้าสมมติเฉย ๆ นะ” หลินซื่อเกริ่น “สมมติว่าต้าเป่าสอบได้ดีมาก ทำได้ดียิ่งกว่าอาเล็กของเขาเสียอีก แบบนั้นพวกเราก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยน่ะสิ? ข้อตกลงนั่นอยู่ในมือท่านแม่นะ ด้วยนิสัยของท่านแม่ วันหน้าจะต้องยกข้อตกลงขึ้นมาพูดแน่ ๆ”
สู้รบปรบมือกับแม่สามีมามากเข้า หลินซื่อย่อมจะตระหนักได้ถึงน้ำหนักของ ‘ข้อตกลง’ อยู่บ้างไม่มากก็น้อย
ไม่เห็นรึว่าแม่สามีจะทำอะไรล้วนต้องทำข้อตกลงกับคนอื่นทุกคราไป?
เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสก็ใช้เจ้าสิ่งนี้กำกับดูแลทั้งหมู่บ้านเชียวนะ
“ข้าขอถามเจ้า เจ้าเจ็ดแซ่อะไร?” จูอู่ไม่ได้ให้คำตอบนางไปโดยตรง แต่กลับถามขึ้นมาแทน
“แซ่จูน่ะสิ”
“คนในหมู่บ้านไม่ได้อยู่ในลำดับวงศ์ตระกูลเดียวกันกับพวกข้างั้นรึ?”
“ก็อยู่น่ะซิ”
“เจ้าเจ็ดสอบได้ซิ่วไฉ ทำไมพวกเขาต้องดีใจปานนั้น?”
“เพราะได้ผลประโยชน์ไปด้วยอย่างไรเล่า” จากนั้นหลินซื่อก็ไล่เรียงผลประโยชน์เหล่านั้นออกมา
กล่าวถึงตอนท้ายยังอดอิจฉาไม่ได้ นั่นเป็นผลลัพธ์จากความพากเพียรของน้องเจ็ดแท้ ๆ แต่พวกตนยังไม่ทันได้ประโยชน์อันใด คนอื่นกลับได้ไปเสียก่อนแล้ว
ยกตัวอย่างเช่นครอบครัวจูซานเสิ่นกับจูซื่อเสิ่น รายนั้นก็เจรจาเรื่องมงคลได้อย่างราบรื่นเพราะตำแหน่งซิ่วไฉของน้องเจ็ดไม่ใช่รึ?
“แล้วต้าเป่าแซ่อะไร?” จูอู่ถามต่อไป
“แซ่จู”
“อยู่ในลำดับวงศ์ตระกูลเดียวกับพวกเราไหม?”
“อยู่”
“เจ้าคิดว่า ในอนาคตถ้าเขาสอบได้ดีไปแล้ว
