ามไม่ทันแล้วนะ พี่เขย…” เฟิ่งจิ่ววิ่งเหยาะๆ ตามหลัง พอเห็นเขาเดินไปยังประตูทางเข้าออกของเมือง ใจก็นึกยินดี รีบสาวเท้าวิ่งตามไป
ฝีเท้าของหลิงโม่หานหยุดนิ่งลง เขาหันกลับมา เห็นมือเล็กๆ อันสกปรกของขอทานน้อยกำลังดึงชายเสื้อตนอยู่ จึงสะบัดแขนสลัดขอทานน้อยออกทันที ก่อนจะก้าวต่อไปเบื้องหน้า
“พี่เขย ท่านอย่าโกรธเลย ข้าจะไม่ดึงเสื้อท่านอีกแล้ว พี่เขย…”
เธอวิ่งเหยาะๆ พลางตะโกนอย่างน่าเวทนา หางตาเหลือบเห็นว่าเมื่อทหารอารักขาที่เฝ้าตรงประตูเมืองเห็นท่านอาเบื้องหน้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขาพากันก้มหัวทำความเคารพ และหลังจากได้ยินเธอเรียกว่าพี่เขย เหล่าทหารที่เดิมทีจะเดินมาหาก็หยุดนิ่งอยู่ที่เดิม แล้วแอบพินิจมองคนทั้งสองด้วยสีหน้าแปลกๆ
…………………………………………………….
ตอนที่ 8 เช่นนั้นเรียกท่านอา
“พี่เขย พวกเราจะไปไหนกัน?” หลังเดินห่างออกมาจากประตูเมือง เฟิ่งจิ่วเริ่มจ้องพิเคราะห์คนข้างกาย
ตอนนั้นเอง ฝีเท้าหลิงโม่หานชะงักลง เขาเหลือบมองขอทานน้อยแล้วพูดเสียงทุ้มว่า “เจ้าก็ออกมาแล้ว ไม่ต้องมาตามข้าอีกล่ะ”
เฟิ่งจิ่วตกตะลึง ก่อนจะยิ้มหวานต่อ “พี่เขย ท่านพูดอะไรน่ะ?” ที่แท้ท่านอาผู้นี้ก็รู้แต่แรกแล้วว่าเธออยากออกมา! ก็ใช่อยู่ เขาคนนี้ดูไม่ธรรมดา แค่ลูกไม้ตื้นๆ ของเธอจะดูไม่ออกได้อย่างไร? ทว่าถึงเขาดูออกก็ยังยอมช่วย นี่สิที่ทำให้เธอประหลาดใจ
พอเห็นเขายิ่งก้าวเดินออกห่าง เฟิ่งจิ่วก็รีบเร่งตาม “พี่เขย…” เธอ
