มืองเสินหยางหยางอี้ลากกระเป๋าเดินทางเข้าสูตรอกที่คุนเคย คนรอบขางตางทักทายเขา “เสี่ยวหยางกลับมาแลวเหรอ!”“ไอหยา ประเทศอังกฤษเป็นยังไงบาง” ‘ถาเหลาหยางรูวานายกลับมาตองดีใจมากแน!”หยางอียิมพลางทักทายเพือนบานตามทางกลับทีละคนชาวบานทีเดินหางออกไปแลวพากันเหลียวมองหยางอี๋ตางยกนิวชมเชย “เหลาหยางมีลูกชายที่ดี!” “ใชแลว จบปริญญาเอก เป็นเด็กนอก ตอไปก็รอเสพสุข ไดเลย!”“แตก็ลำบากมากจริงๆ นะ เรียนตอจนอายุ 31จากนันก็ ไปตางประเทศ ครอบครัวเหลาหยางทำงานหนักมากจริงๆแตวันเวลาแห่งความลำบากนาจะใกล้จบลงแล้ว!’ “แนละสิ! ตอไปครอบครัวเหลาหยางจะสบายแลว’เมื่อได้ยินคำชมเชยและอิจฉาจากเพื่อนบ้างในละแวกนี้ หยางอี้กึลังเลที่จะเดินหน้าตอไป แตกอนตอนกลับมาบ้าน เขาเบิกบานปรีดา แตครั้งนี้ หยางอี้กลับรู้สึกวาฝีเท้าหนักอิ้งมาก แทบจะยกเท้าไมขึ้น ก็เหมือนที่เพื่อนบ้านตามรายทางกลาวไว้กอนหน้านี้ สำหรับครอบครัวฐานะทัวไปครอบครัวหนึง การสงเขา เรียนตอถึงปริญญาเอกลำบากมากจริงๆ ยิ่งไปกวานั่นคือพอของเขา…ในอดีตประสบอุบัติเหตุ บาดเจ็บที่เท้าขวา ขาเปเดินกะเผลก ต้องอาศัยเงินเดือนแมที่ เป็นครูประถมเลี้ยงดูทั้งครอบครัว หยางอี้คือความหวังของครอบครัวนี้ และเป็นเพียงความหวังเดียวทีจะเปลียนแปลงชะตาของ ครอบครัวนีดท้ายหยางอี๋ก็เดินมาถึงประตูบ้าน แฟลตชั้นแรกใน เขตชุมชนเกาแห่งหนึ่ง หลังจากพอเดินไมคลองก็ขายแฟลต ชันสามแลวยายลงมาเชาแฟลตชันแรก เดิมทีจะซื้อ
