“หยางอี คุณใจเย็นจ หนอย! คุณอยาใชอารมณ์สิ! ฺคุณ กลับไปแล้วคุณฉะเปลี่ยนอะไรได้เหรอ คุณใช้สติหนอยได้ไหม โอกาสของพวกเราไดมายากมากนะ. เพื่อนรวมงานของหยางอี้ก็อดพูดโน้มน้าวไมได้ ผมก็โกรธเหมือนกัน แตวา…ถาพวกเราอยากยืนหยัด ให้ได้ ก็อยาหุนหันพลันแลน เข้มแข็งไว้สหาย! เอีกอย่าง ถ้าคุณ กลับไปตอนนี้ พอแมคุณจะคิดยังไง หัวหน้าคุณจะคิดยังไง คุณไมเสียเวลาหลายปีไปเปลาจ เหรอ คุณลองพิจารณา ถึงความเป็นจริงบ้างสิ!” ชัวขณะนันบรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครัง กลาวตามตรงความรูสึกของทุกคนซับซอนมาก ถึงอย่างไรก็ไมใชสิ่งที่อยากจะทิ้งก็ทิ้งได้งายๆ สิงทีพวกเขาจะตองละทิง ฺอาจจะเป็นอนาคต! เลือกยากมากจริงๆ!แต.. ..เวลานีมีอีกคนลุกขึ้นมาแลวเอยวา ผมก็อยากกลับบานเหมือนกัน!”จากนันภก็มีอีกเสียงแววตามมาติดฯ เอยดวยเสียงแผวเบา ฉันก็จะกลับเหมือนกัน!”ทุกคนหันไปมอง พบวาสาวนอยออนโยนทีปกติแลว ไมคอยพูดคนนั้น ดูเหมือน…เธอใกล้จบปริญญาเอกแล้ว ไมใชหรือ เธอจะยอมทิงไปแบบนีหรือ หยางอี้ รู้สึกวาใหน้าตนร้อนผาวขึ้นมาเล็กน้อย ที่แท้คนสวนใหญ่ก็คิดเหมือนตน เขาไมได้ตัวคนเดียว และเธอก็ไมใชคนสุดท้าย หลังจากนั้นมีคนเกินครึ่งที่ต้องการกลับประเทศจีน “พวกเขาก็ไมได้เห็นความสำคัญของพวกเราไมใชเหรอ พวกเราก็ทำใหพวกเขาเห็นสิวาถาไมมีพวกเรา พวกเขาก็ตองลำบากเหมือนกัน”“ใชแลว!”ศาสตราจารยเฉินเขาทุมเทขนาดนันไปเพื่ออะไรละ ไม ใชเพื่อพัฒนาวงการศัลยกรรมประสาทของประเทศ
