ขาดก็ได้ แตเมื่อคำนึงถึงวาหยางอี้ยังต้อง เลาเรียนทำงาน และพอแต่งงานก็ต้องซื้อบ้าน อีกทังตัวเหลาหยางก็ทำงานหาเงินไมไดแลว จึงฝากเงินคาเชาหองระยะยาวไวในธนาคารแทน หยาง เอี้ยืนหนาประตู หลังจากลังเลอยูนานพักใหญ่ ในทีสุดก็รวบรวมความกลาเคาะประตูบาน ผ่านไปครูหนึ่ง สตรีวัยกลางคนสวมผ้ากันเบื้อน ใสรองเท้าคนหนึ่งเปิดประตูออกมา พอเห็นหยางอี้ ดวงตา พลันฉายแววตกใจและดีใจ! ‘เสี่ยวอี้?! ฺลูก…กลับมาแล้วเหรอ!” “แมครับ!” หยางอี้มองแมที่ดูเหมือนจะชูบเซียวลงกวา เดม คอนขางปวดใจ ถึงแม้สองปีที่ผานมาเขาจะใช้จายอยางมัธยัสถ์ สงเงิน กลับมาเป็นจำนวนมาก แต…พอแมก็ไมเคยหักใจนำมาใช้จายถึงอยางไรหยางอี้ ก็ไมมีบ้านและยังไมแต่งงาน เป็นเรื่อง ที่พอแมเป็นหวงมากเซนกัน นักวิจัยหลังจบปริญญาเอกมีรายได้สูงมาก ขนาดในประเทศจีนยังมีรายไดสองถึงสามแสนหยวนตอ ปียิ่งไมต้องเอยถึงสถาบันใหญฯ ในตางประเทศเลย“เร็วเขา! รีบเขามาเถอะ!”แมเอยดวยความตืนเตน ตะโกนเขาไปในหอง เหลาหยาง ลูกชายคุณกลับมาแลว!” เหลาหยางไดยินก็เดินลากเทาออกมา หลังจากเห็น หยางอี้ ปฏิกิริยาแรกคือดีใจ ต่อมาก็อดขมวดคิ้วไมได้ “ทำไม ลูกถึงกลับมาตอนนี้ ไหนบอกวายังเหลืออีกสองเดือน” ขณะที่หยางอี้กำลังจะอธิบายบางอยาง แมก็รีบเอยวา ‘เอาละๆ เที่ยงพอดีเลย พวกเรากินไปคุยไปเถอะ!” เหลาหยางจึงไมพูดอีก แตหยางอี้กลับเงียบมาก ยิ่งเป็นแบบนี้ ผู้เป็นแมก็ยิ่งรับรู้ได้วาสถานการณ์อาจจะ ผิดปกติเหลาหย
