าง หสูบบุหรี่มวนหนึ่ง เป็นยี่ห้อไปหงถาชาน กลอง ละไมกีหยวนทังครอบครัวกินขาวสุขสันตพรอมหนากัน เหลาหยาง ยังคงอดถามไมได “ทำไมกลับมากะทันหัน” หยางอี้รู้ดีวาสุดท้ายก็เลี่ยงไมพ้น ผู้เป็นแมทนไมไหว กลอกตาใสเหลาหยางทีหนึ่ง เอย|ยิ้ม วา “เรียนเหนื่อยกลับมาพักผอนสักหนอยก็ไมเห็นจะเป็นไร ชวงปีใหมนี้ลูกไมได้กลับมาเลยนะ! คิดถึงบ้านใชไหมจะ” หยางอี้ มองพอแม ฺสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง รวบรวม ความกลาบอกออกไป ผมลาออก ขอยกเลิกสัญญาแลวครับประโยคนี้ทำให้บุพการีทั้งสองมึนงง! ลาออกหรือ!นี. นี.หลังจากสองสามี ภรรยาไดยินภ็มีสีหนาตกตะลึงในทันใดเรียนจนจะจบอยูแลว ก็ขอยกเลิกสัญญางันหรือ มันเกิดอะไรขึนกันแน!เหลาหยางมองลูกชาย อยากจะดาจริงๆ หยางอี้เลาต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวออกมาทันที! คำร้องเรียนของพวกเราไมไดรับคำตอบใดๆ เลย พวกเราไมได้รับความยุติธรรมใดต จากที่นั่น ผมคือคนที่ขยัน ที่สุด มีพรสวรรค์และมีผลงานที่สุดในหนวยงานด้วย แตผม ไดรับการปฏิบัติ…อย่างเลวร้าย! เตอมาพวกเราเลยยื่น ใบลาออก ขอยกเลิกสัญญา. ครั้งนี้พวกเราทั้งสี่สิบห้าคน กลับมาหมดเลยครับ!” หลังเลาจบ หยางอี้กมศีรษะลง ไมกล้าเงยหน้าขึ้นเลย เขารู้สึกผิดตอพอแม! ก็อยางที่เพื่อนรวมงานพูดไว้ เมื่ออารมณ์ร้อนและวูวาม ยอมมีราคาที่ต้องจาย! เวลานี้เองหยางอี้พลันไดยินเสียงตบโต๊ะดังปัง ใชแลว เป็นเหลาหยาง เขาไมเปลี่ยนไปเลยสักนิดหยางอีเตรียมใจพรอมถูกดุดาแลว แตเสียงที่แววเข้า
