หูกลับกลายเป็น ดี.! ทำดีมาก! เหยางอี้ นี่คือเรื่องที่ลูกทำให้พอภาคภูมิ ที่สุดตลอดสามสิบกวาปีมานี้! แบบนี้ไมเข้าทาเลย ฺนี่รังแกกัน ชัดๆ ไม่ใชหรือไง! ศาสตราจารย์เฉินเก่งมาก พอรู้จัก ศาสตราจารย์เฉินดี เกงขนาดนี้ยังไมใหรางวัล แปลวาไมเห็น หัวประเทศจีนของเราชัดๆ! แลวพวกเราจะทนทำงานไปทำไม ละ อยู่ใหคนเขามองเป็นตัวตลกเหรอ ถูกเหยีย= ดแลวยังตอง อุทิศตัวใหพวกเขาอีกเหรอ ฝันไปเถอะ!” ชั่วขณะนั้น หยางอี้ตะลึงไปแล้ว เขาไมคิดเลยวาสถานการณ์จะเป็นแบบนี้ เขาหันกลับมามองชายขาเปที่ยืนสบถดาพวกฝรั่งขี้นก อย ในห้องรับแขก ถึงแม้จะเป็นชาวบ้านพิการตัวเล็กๆ คนหนึ่ง แตภาพลักษณกลับดูมันคงอยางนาประหลาด! หยางอี้รู้สึกตื้นตันขึ้นมาในทันใด ความเข้าใจของพอแมทำให้เขาโลงใจอยางถึงที่สุด ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว!ในทีสุดก็โอเคแลว! “พอครับ แมครับ พรุงนี้ผมจะไปพบอาจารย์ ที่โรงพยาบาลทั่วไปแห่งเขตทหารเสิ่นหยางนาจะไมมีปัญหา ใหญ่อะไร อีกอยางผมไปเพื่อเรียนรู้เทคนิคที่สมควรเรียน ไม จำเป็นต้องมีใบรับรองก็ได ผมไดเทคนิคมาแลว มีประวัติ การศึกษา อยาหวงไปเลยครับ!” หยางอี้ลุกขึ้นพลางเอยสถานการณ์เดียวกันนี้ไมได้เกิดขึ้นกับหยางอี้คนเดียว หลังจากคนกลุมนี้กลับจากประเทศอังกฤษ ตอนไปพบ พอแมที่บ้าน ไปพบอาจารย์หรือ หัวหน้าหนวยงาน พวกเขาได้รับการอภัยให้อย่างนาประหลาดใจ! ที่แท้…เมื่อเป็นเรื่องของประเทศชาติ เมื่อเป็นเรื่อง เกียรติยศของมาตุภูมิ ทัศนคติของ
