ทุกคนลวนแนวแน เหมือนกันหมดพวกเขาอาจจะเป็นเพียงนักศึกษาตางชาติธรรมดาพวกเขาอาจจะไรอำนาจปราศจากอิทธิพลพวกเขาอาจจะมีเพียงสีสิบหาคน พวกเขาไม สงผลกระทบใดต ตอโครงสรางแมแตนอย แตพวกเขาใหเกียรติเสียงหัวใจของตน ดูเหมือนพวกเขาทำเรื่องเหลานี้โดยไมเคยหวังสิงตอบแทนเลยหลังจากเฉินชางเขารวมพิธีมอบรางวัลทีเมืองหลวงเสร็จ เขาไมไดอยูตอนานเกินไป ตรงกลับไปที่เมืองอันหยางเลย เขาเริมทำงานตอสหพันธประสาทศัลยแพทยโลกไมใหรางวัลเฉินชาง ฉนชางก็ไมสนใจเชนกัน สิ่งที่เขาสนใจคือ ดูเหมือนองค์กรนี้จะมือคติตอวงการ ศัลยกรรมประสาทของประเทศจีน ดูเหมือนพวกเขา…ไม่ให้คาตนเลย หลังกลับมา เฉินชางและสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์โชว เหวย แเสียงเริ่มวิจัยอุปกรณ์ชวยเหลือเทคนิครังสีรวมรักษาต่อ ลยกรรมประสาทงันหรือหึๆ! อีกไมนานเทคนิคอยางหนึ่งที่เรียกวารังสีรวมรักษา ประสาทจะสัมฤทธิ์ผลแล้ว! เมือถึงเวลานั่น เทคนิคมากมายที่เคยสราง ความภาคภูมิใจให้พวกคุณฉะกลายเป็นเทคนิคล้าหลัง วันนี้แเชวียเจิ้งเริ่นเดินทางมาพบเฉินชางที่เมืองอันหยางดวยตัวเองศาสตราจารยเฉิน ผมคิดวา…ผมจะตองแสดงบางอย่างให้คุณดู” เซวียเจิ้งเริ่นมองเฉินชางและเอยอย่างจริงจัง
