เขามาทำไม” ความเป็นธรรมเหรอ เกิดอะไรขึน’ผู้คนรอบข้างที่สัญจรผานไปมาตางชำเลืองมองอยาง คอนขางฉงน ไม่รู้วาเกิดอะไรขี้น น แตก็อดถายรูปแล้วโพสต์ลงในเฟซบุ๊กกับทวิตเตอร์ไมได้ “หยางอี้ คุณทำอะไรอยู่ มีงานมากมายขนาดนั้นแลว คุณมาทำอะไรที่นี่” ศาสตราจารย์คนหนึ่งจำหยางอี้ที่ยืนอยู แถวหนาสุดได รีบเดินเขามาสอบถาม หยางอี้ขมวดคิ้ว “ผมมี เรื่องสำคัญกวาต้องทำครับ!” “ยกตัวอยางหนอยสิ” ศาสตราจารย์คนนี้รู้สึกวานาสนุก เนื่องจากหยางอี้ตอปากตอคำเขาน้อยมากในความทรงจำของพวกเขา หยางอี้คือนักศึกษาทีเชือฟัง มากคนหนึ่ง สังใหทำอะไรเขาก็ทำไปตามนัน! ขอเพียงสอนบางอยางให้เขา เขาไมมีทางพูดวา ไม’ ทุกคนลวนเรียกเขาวา มิสเตอร์โอเค!’ แตวาครั้งนี้หยางอี้ปฏิเสธเขา หยางอี้ พูดอยางเด็ดเดี่ยววา ความเป็นธรรมครับ! พวกเราตองการสอบถามประธานสหพันธเดนวาเพราะอะไร ศาสตราจารย์เฉินชางถึงไมได้รับรางวัลรางวัลสุดยอด ศัลยแพทยระบบประสาทระดับโลก!” จอห์นได้ยินก็ตะลึงงันทันที่ เขามองหยางอีแวบหนึง ยักไหลเล็กนอย “โอเค จะรอ ฟังขาวดีจากคุณนะ’ สำหรับปัญหาที่เฉินชางไมไดรับรางวัล จอหนก็หมด คำพูดเชนกัน แตหลังจากเขาเดินไปไดสองสามกาว เขาหันกลับมาเอย วา ‘เพราะในคณะประธานและกรรมการผูเชียวชาญของสหพันธประสาทศัลยแพทยโลกมีชาวจีนเพียงคนเดียวนีแหละความเป็นธรรม’ คำพูดนี้ของจอห์นมีเลศนัยอยางยิ่ง หลังจากทุกคนฟังจบ ความรูสึกตีขี้ง เนมากอนคือ ความโกรธ แต…พอคิดใหดีต บา
