โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยคิงส คอลเลจไดมารวมตัวกัน “แบบนี้ไมยุติธรรมเลย!” “ใช แบบนี้ไมยุติธรรมตอศาสตราจารย์เ เฉินเลย!” คนกลุมหนึ่งตือกชกลมด้วยความโมโหขอบเข ตอายุ เของพวกเขากว้างมาก มีตั้งแตยี่สิบสี่ยี่สิบห้าไปจนถึงสี่สิบต้นๆ พวกเขาล้วนมาศึกษาตอที่ประเทศอังกฤษ ในบรรดานี้มีแพทยที่มาศึกษาตอในระดับปริญญาเอกดวยมีแพทย์ที่หลังจบปริญญาเอกก็ทำวิจัยอยู่ในโรงพยาบาลหมอบางสวนก็มาศึกษาตอในฐานะนักวิชาการรับเชิญ และหมอบางสวนก็สร้างผลงานที่แนชัดในระดับหนึ่งแลวเวลานีพวกเขามารวมตัวกันเพือระบายความคับของใจ! “ใชนะสิมีสิทธิ์อะไรกัน ความสำเร็จและความทุมเทของ ศาสตราจารยเฉินโดดเดนกวาพวกเขามาก ใชเกณฑอะไรถึง ไม่ให้รางวัล!” “นั่นสิ พิชิตโรคพารกินสันไดเชียวนะ มีใครทำไดหรือไง ศาสตราจารยเฉินทำไดแลว! นี่คือปัญหายากแหงยุคเลยนะ!”ศาสตราจารยเฉินมีตำแหนงสำคัญในพันธมิตรอัมพาต โลกดวย แมแตสำนักงานหลักของศูนยริเริมการรักษาอัมพาต ระดับโลกยังเลือกกอตั้งขึ้นในเมืองอันหยางของประเทศเรา เลย ไมวาจะเป็นการผาตัดทางคลินิกหรือวาผลสำเร็จดาน วิจัยวิทยาศาสตร์ของศาสตราจารย์เฉิน มีด้านไหนบ้างที่สู้อีก ฝ่ายไมได้นะ!”ใบหนาของบรรดาคนหนุมเต็มไปดวยความขุนเคืองตอ ความไมยุติธรรม คนหนุม เลือดรอนเวลานีเลือดเดือดพลานขึนมาอีกครั้งแลวบางทีแบบนีอาจจะสมเป็นคนหนุมแลวกระมัง เวลานี้กลุมหมอวัยกลางคนอดถอนหายใจไมได้ “บางที…อาจเป็นเพราะ. สหพันธประสาทศัลยแพทย โลกไมเ
