รม ประสาทในประเทศให้เข้าสูยุคก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว แตยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว!ความเงียบคือสิ่งที่อันตรายที่สุด พอ เงียบแล้วจะเกิดผลลัพธ์ที่คาดไมถึงยิ่งกวาเดิม เป็นอยางที่คาดการณ์ไว้ จังหวะนี้จูศ ฺชายหนุมวัยสามสิบสามปิคนหนึ่งกึลุกขึ้นมา เอยด้วยน้ำเสียงหนักแนน ทาทางเด็ดเดี่ยว ผมจะกลับบาน” ทุกคนตะลึง ตางหันไปมองหยางอี๋ “กลับบานเหรอ คุณมีธุระอะไรงันเหรอ หยางอี๋’ หยางอี้สายหน้า “ไมมี แตผมอยากกลับแล้ว’ ‘คุณบาไปแลวหรือไง อีกแคสองเดือน การวิจัยหลังจบ ปริญญาเอกของคุณก็จะ ,สิ้นสุ ดแลวนะ! แถมหัวขอของคุณยัง กาวหนาเร็วมากดวย เอีกไมนานอาจจะไดผลสำเร็จแลว! พอ ถึงเวลานันคุณจะไดรับผลงาน อาจจะไดจดสิทธิบัตรดวย! คุณจะไดรับใบรับรองความเป็นเลิศ ประวัติการศึกษายอดเยียม.ชายคนหนึงทีเป็นเพือนรวมหนวยงานเบิกตากวาง อดกลาวไมได้หยางอีหัวเราะอยางขมขืน เสียงแหบพรา ถึงผมพยายามตอไปแลวยังไง พวกเขาจะยอมรับในมาตุภูมิของผม เหรอ จะเปลี่ยนแปลงทาทีดูแคลนที่คนอื่นมีตอเราในตอนนี้ได้ เหรอ ตอ ใหผมพยายามตอไปแลวยังไง…พวกเขาจะยอมรับ ความสำเร็จพวกเรางั้นเหรอ ไมมีทาง! ฺในสายตาของพวกเขา พวกเราคือฝ่ายขอพึ่งใบบุญเสมอ ผมฉะกลับบ้าน! เผมฉะกลับ ไปหาศาสตราจารย์เฉิน! เผมไมเชื่อหรอกวาถ้าไปจากที่นี่ ออกจากพวกเขาไปแลว พวกเราจะตกตำลง!” หยางอี้ ไมได้เสียงดัง แตสีหน้าทาทางแนวแนมาก น้ำ เสียงก็เด็ดเดี่ยวยิ่ง! อีกอย่าง. สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เขาพูดไดตรงใจ
