ยังไม่ได้สั่งทำ เย่อวี๋หรานจึงบอกให้หลี่ซื่อไปยืมมา แล้วให้หลิวซื่อกับหลินซื่ออยู่เฝ้าบ้าน
เมื่อพวกนางออกมาจากเรือนหมอชาวบ้านก็พบกับจูชีและพวกหลาน ๆ
เย่อวี๋หรานหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ได้แต่กำชับให้พวกเขากลับเรือนไปกับพวกหลิวซื่อ อธิบายว่าต้าเป่าไม่ได้บาดเจ็บมาก แต่กลัวว่าจะทิ้งแผลเป็นเอาไว้ จึงจะเข้าไปหาหมอในตำบลสักรอบ
“พวกเจ้าทำตัวว่านอนสอนง่ายสักหน่อย อย่าก่อเรื่อง ย่ามีเรื่องมากพอแล้ว” เย่อวี๋หรานกำชับเอ้อร์เป่าเป็นพิเศษ เพราะนางรู้ว่าในสี่คนนี้ เอ้อร์เป่าซุกซนที่สุดแล้ว
ได้ยินเกี่ยวกับบาดแผลบนหน้าผากของพี่ชาย เอ้อร์เป่าทั้งร้อนใจทั้งเป็นห่วง เขาไม่เข้าใจเลย พี่ชายไปเข้าห้องสุขารอบเดียว ไฉนจึงได้รับบาดเจ็บได้เล่า?
“พี่ใหญ่ ไม่เป็นไรขอรับ ข้ารอท่านกลับมา!”
เห็นความกังวลเกลื่อนใบหน้ากลม ๆ ของเอ้อร์เป่า ต้าเป่ารู้สึกว่าน่าขันอยู่บ้าง แต่ก็ยังตอบกลับอย่างจริงจัง “เจ้าวางใจเถอะ น้องรอง ข้าจะต้องกลับมาแน่นอน”
ทำราวกับว่าเขาจะไปทำอะไรอย่างนั้นแหละ
บนเกวียนเทียมวัว เย่อวี๋หรานปลอบโยนต้าเป่าเผื่อเอาไว้ “ต้าเป่า ย่ารู้ว่าเจ้ากล้าหาญมาก มาเรียกร้องเจ้าแบบนี้ออกจะเกินไปบ้าง แต่ย่าเชื่อว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าก็ยังเป็นหลานชายคนโตที่ดีที่สุดของย่า”
“สมมติว่า ย่าหมายถึงว่าสมมตินะ สมมติว่าแผลบนหน้าผากของเจ้าทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ ก็คงได้แต่ยอมรับว่านั่นเป็นชะตาลิขิต เจ้าไม่ต้องคับแค้นใจ
