บทที่ 674 ต้าเป่าล้มหัวทิ่ม
น่าเสียดายที่หลิ่วซื่อไม่รับฟังอะไรทั้งนั้น ไม่รอให้ต้าเป่าพูดจบก็ร้องขึ้นตัดบทเขาว่า “เจ้าเด็กโง่ เกวียนเทียมวัวนั่งสบายเสียที่ไหน? ถนนขรุขระอย่างนั้น เกวียนโคลงเคลงไปมา จะสบายสู้พักอยู่ในตำบลได้อย่างไร?”
“แต่ข้าคิดว่าอยู่ที่บ้านดีกว่านะขอรับ” คำอธิบายของต้าเป่าค่อนข้างจืดจาง เขาพูดได้หรือว่าอาหารของบ้านอาจารย์เสินไม่อร่อยเท่าที่บ้าน?
กล่าวตามตรง อาหารของที่นั่นจะอร่อยหรือไม่อร่อยไม่ได้เกี่ยวกับคนเขาสักเท่าไหร่ แต่ต้องดูว่าเจ้าจ่ายค่าอาหารราคานั้นไหวหรือไม่ต่างหาก
ฐานะของสกุลจูเป็นเช่นนี้ ส่วนมากแล้วอาหารมักจะนำมาเอง
บางครั้งถ้าไม่อยากไปกิน จูซานก็ต้องเป็นคนทำ
ฝีมือของจูซานย่อมไม่อร่อยเท่ารสมือของพวกผู้หญิงที่บ้านอยู่แล้ว แต่เมื่อรับประทานร่วมกับน้ำพริกแบบต่าง ๆ ที่เตรียมมาด้วยก็เรียกได้ว่าเป็นมื้ออร่อยอยู่เหมือนกัน
เทียบกับคนอื่นที่ได้รับประทานโจ๊กคู่กับผักดอง พวกเขามักจะได้กินของจำพวกน้ำพริก ก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศกับปลาแห้งอยู่บ่อย ๆ อาหารการกินดีกว่ามากมายนัก
“ที่บ้านดีกว่าอะไรกัน ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าอยู่ในตำบลสบายกว่า!” หลิ่วซื่อตวาดเสียงดัง เสียงแหลมขึ้นจนถึงขั้นบาดหูโดยไม่รู้ตัว
ต้าเป่าตัวสั่น นึกอยากหลบไปห่าง ๆ
เผชิญหน้ากับมารดาที่แลดูบ้าคลั่งโดยไร้สาเหตุเช่นนี้ ในใจเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เพราะเขาพบว่ามารดาของเขาไม่รับฟังคำพูดของคนอื่นเลยสัก
