บทที่ 673 กอดลูกชายร้องห่มร้องไห้
“ข้าไม่เชื่อ! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ท่านแม่จะไม่สนใจได้อย่างไร?”
หลี่ซื่อแบมือ “ข้าจะไปรู้หรือเจ้าคะ? ข้าบอกไปแล้วจริง ๆ”
“เจ้าไปพูดแบบไหน?”
เห็นสีหน้าแคลงใจของพี่สะใภ้ใหญ่ หลี่ซื่อถึงกับพูดอะไรไม่ออก
อะไรกัน นางช่วยไปพูดให้แล้ว นอกจากจะเสียแรงเปล่า ยังกลายเป็นผู้ร้ายไปด้วยหรือเนี่ย?
แต่ถึงจะไม่พอใจอย่างไร หลี่ซื่อก็ยังคงเล่าสถานการณ์ตอนนั้นออกมา
ไม่รู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่ตาบอด หรือไม่ได้สนใจนางเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่เห็นว่าหลี่ซื่อพยายามข่มกลั้นความไม่พอใจ แต่ก็ยังตำหนินางว่าพูดจาไม่เป็น
“ทำไมเจ้าไม่รู้จักพูดจาแบบนี้? ท่านแม่ถามเจ้าว่าได้ตีไหม เจ้าก็บอกว่าตีสิ แถมยังลงไม้ลงมือหนักมากอีกด้วย”
“บอกว่าวันนี้ข้าแทบจะลุกขึ้นมาไม่ไหว”
“แทนที่จะพูดแบบนั้น เจ้าพูดอย่างอื่นไม่เป็นแล้วงั้นรึ?”
……
หลี่ซื่อหมดคำจะพูด “ข้ายังต้องพูดอะไรอีกเจ้าคะ?”
หลิ่วซื่อประหลาดใจ “เจ้าไปถ่ายทอดคำพูดก็ทำเสียออกมาเละเทะแบบนี้ ยังจะมาถามข้าอีก? ปกติเจ้าก็ฉลาดนักไม่ใช่หรือ? เจ้าคงไม่ได้จงใจหรอกใช่ไหม?”
ส่วนว่าจงใจอะไรนั้น ไม่ต้องบอกออกมาก็ทราบได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขออภัยจริง ๆ เจ้าค่ะ ข้ามีความสามารถอยู่แค่นี้ ถ้าท่านรังเกียจนักก็ไปพูดกับท่านแม่เองเถอะเจ้าค่ะ” พูดจบ หลี่ซื่อก็สะบัดหน้าจากไปด้วยความโมโห
มารดามันเถอะ!
นางรู้อยู่แล้วว่าไม่ควรไปยุ่งกับเรื่องของผู้หญิงคนนี้!
“นี่ เจ้าหมายความว
