บทที่ 672 เหตุใดท่านแม่จึงไม่สนใจเล่า?
ครั้นตื่นขึ้นมายามเช้า มาถึงเรือนข้าง ๆ แล้ว เย่อวี๋หรานก็รู้สึกเหมือนบรรยากาศไม่ค่อยถูกต้องสักเท่าไหร่
ถึงแม้จะไม่มีใครพูดอะไร แต่สะใภ้ใหญ่ที่ยามปกติมักจะปิดปากเงียบกลับแอบมองนางจนสัมผัสได้
เจ้าแอบมองก็แล้วไปเถอะ มีเรื่องอันใดก็พูดออกมา แต่เจ้าแอบมองเสร็จแล้วกลับไม่กล้าสบตาคนแบบนั้นเนี่ยนะ
เย่อวี๋หราน “…”
มีปัญหา จะต้องมีปัญหาแน่นอน!
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร
เย่อวี๋หรานยึดหลักการว่า ‘ศัตรูไม่ลงมือ ข้าก็ไม่เคลื่อนไหว’ ทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อไป รับประทานมื้อเช้าเสร็จก็ส่งพวกลูกชายออกไปทำงานเหมือนที่ผ่านมา
ทว่าก่อนจะออกจากประตูไป ในที่สุดนางก็ได้รับเบาะแส…เพราะจูต้าเป็นฝ่ายเดินเข้ามาบอกนางว่า “ท่านแม่ ท่านอย่าไปสนใจเมียข้าเลยขอรับ สมองนางมีปัญหา”
เย่อวี๋หราน “…”
เมียเจ้าเป็นอะไรไป ทำไมสมองถึงมีปัญหาไปได้?
การเท้าความนี้ค่อนข้างยืดยาว เพราะต่อจากนั้น หลี่ซื่อก็อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่ในเรือนมาพูดกับนาง
หลี่ซื่อทำท่าทีลึกลับ ถามว่านางรู้หรือไม่ว่าเมื่อเย็นวานนี้พี่สะใภ้ใหญ่ทะเลาะกันกับพี่ใหญ่?
“อยู่ดี ๆ ก็ทะเลาะกันขึ้นมากลางดึกกลางดื่น พวกข้าที่อยู่ห้องข้าง ๆ ได้ยินกันหมดเลยเจ้าค่ะ”
“สุดท้ายพวกเหล่าซื่อก็ต้องออกไปเกลี้ยกล่อมอย่างเลี่ยงไม่ได้ พวกเขาเกลี้ยกล่อมพี่ใหญ่ ข้ากับน้องสะใภ้ห้าเกลี้ยกล่อมพี่สะใภ้ใหญ่”
“ท่านแม่ ท่านลองเดาดูสิเจ้าคะว่าพวกเข
