มารดาที่ดีมาก ๆ มาตลอด ตอนที่คนอื่นรังแกเขากับน้องชาย มารดาก็มักจะปกป้องพวกเขาเอาไว้ข้างหลังเสมอ ทว่า…
แต่เขาคิดไม่ถึงว่าวันหนึ่ง มารดาจะเปลี่ยนไปเป็นคนที่เขาไม่รู้จัก
“ได้ยินแล้วก็ดี เจ้าพูดออกมาให้ข้าฟังสักรอบซิ อีกหน่อยต้องไปพูดกับย่าเจ้าว่าอย่างไร?” คราวนี้ หลิ่วซื่อนับว่าได้เรียนรู้มาแล้ว ไม่ต้องการให้เกิดกรณีแบบหลี่ซื่ออีก
รับปากว่าจะไปถ่ายทอดคำพูดให้ สุดท้ายไม่รู้ว่าไปพูดแบบไหน
นางสงสัยว่า สาเหตุที่แม่สามีไม่อยากเข้ามายุ่งเช่นนี้ เป็นเพราะหลี่ซื่อแอบยุยง
ต้าเป่าคิดไม่ถึงว่ายังมีเรื่องต่อจากนั้นจึงอึ้งไป: เรื่องแบบนี้จะให้พูดอย่างไร?
“เจ้าได้เรียนหนังสือมาแล้วนี่ ทำไมแค่ไปถ่ายทอดคำพูดแค่นี้ก็ทำไม่เป็น?” หลิ่วซื่อไม่ได้สงสัยแม้แต่น้อยว่าลูกชายไม่อยากให้ความร่วมมือ เพียงรู้สึกว่าเขาเรียนไปเสียเปล่า นึกว่าจะฉลาดขึ้นเสียอีก กลายเป็นว่ายังโง่อยู่เหมือนเดิม
นางพูดทวนประโยคเดิมออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงรังเกียจ สอนต้าเป่าว่าต้องพูดอย่างไร
คำพูดเหล่านั้นไม่พูดออกมาก็ยังดี แต่พอพูดออกมาแล้ว ต้าเป่ายิ่งหนักใจกว่าเดิม เพราะเขาพบว่า…นอกจากมารดาของเขาจะไร้เหตุผลแล้ว ยังคิดจะทำตัวพาลอย่างหน้าด้าน ๆ อีกด้วย
แต่มารดาของเขากลับไม่อยากทำอย่างนั้นด้วยตัวเอง แต่บังคับให้เขาเป็นคนไปทำต่อหน้าท่านย่า
ต้าเป่านึกถึงความรู้สึกตอนไม้กวาดหวดบั้นท้ายแล้วก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
ปีนั้น ตอนที่ท่านย่าไล่ตีเขากับน้
