้จริงๆ ดีขึ้นอย่างแท้จริง!
ได้แต่หวังให้มีความหวังปรากฏขึ้น
เฉินชางคิดไปคิดมาตัดสินใจว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อนรอให้ทางขงเสียงหมิงสะสางคดีแล้วเขาจะพยายามเรียกร้องให้อีกฝ่ายชดเชยค่าเสียหายอย่างสุดกำลัง!
แม้ว่าจะทำให้เธอกลับมามองเห็นไม่ได้แต่จะทำให้พวกเขาได้รับเงินชดเชยอย่างดีที่สุดจะได้ไม่ต้องกังวลกับความเป็นอยู่มากเกินไป…
เฉินชางลูบหัวเด็กสาวอดถามไม่ได้ “อยากเรียนหมอเหรอ”
เด็กสาวพยักหน้า “ค่ะ! อยากเรียนค่ะ”
“หนูชื่ออะไร”
“สวีเจินเจินค่ะ”
เฉินชางเอ่ยอย่างจริงจัง “โอเคสวีเจินเจินถ้าหนูจะสอบเขามหาลัยมาบอกหมอนะหมอจะเลือกติวเตอร์ที่เก่งที่สุดในประเทศให้หนูเอง!”
ปีนี้สวีเจินเจินอายุสิบหกอยู่มัธยมศึกษาปีที่สี่พอได้ยินคำพูดของเฉินชางเธอตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดแล้ว “มีแค่หมอเฉินที่ยอดเยี่ยมที่สุดค่ะ!”
เฉินชางได้ยินก็ยิ้มให้ “อืม ถ้าถึงเวลานั้นหนูก็มาหาฉันนะ”
สวีเจินเจินพยักหน้า
ส่วนหวังชิวหลิงถึงแม้จะมองไม่เห็นแล้วแต่หูยังได้ยินบทสนทนานี้อยู่พลันรู้สึกตื้นตันจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ “ขอบคุณจริงๆ นะคะผู้อำนวยการเฉิน!”
“เจินเจินลูกได้ยินแล้วใช่ไหมคุณต้องตั้งใจเรียนนะอย่าทำให้ศาสตราจารย์เฉินขายหน้า!”
สวีเจินเจินพยักหน้า “แม่วางใจเถอะค่ะแม่ลืมเหรอคะว่าตอนสอบปลายภาคหนูได้ที่หนึ่งของชั้นปีนะ!”
“ลูกน่ะยังห่างชั้นอีกไกล! ถ่อมตัวบ้างเถอะ!” หวังชิวหลิงบ่นด้วยรอยยิ้ม
