บทที่ 671 พี่สะใภ้ใหญ่ไม่พอใจ
หลิ่วซื่อบอกว่าต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเป็นลูกในไส้ของนาง คนอื่นไม่รัก แต่นางรักพวกเขา
ไปอยู่ที่ตำบลแล้ว นางจะต้องดูแลพวกเขาสองคนเป็นอย่างดี ไม่ให้มีปัญหาใด ๆ แม้แต่น้อย
นางยังคว้ามือหลี่ซื่อมากุมไว้ พูดว่าผ่านไปอีกสองปีซานเป่ากับซื่อเป่าก็โตแล้ว และคงต้องได้เรียนหนังสือ ถ้าไม่กำหนดธรรมเนียมปฏิบัติเอาไว้แต่เนิ่น ๆ ถึงตอนนั้นลูกชายของนางก็อาจต้องลำบากเช่นนี้ด้วย
ดังนั้นนางจึงหวังว่าหลี่ซื่อจะเข้าข้างนาง
“น้องสะใภ้ห้า ข้ารู้ว่าเจ้าเพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่นาน ยังไม่มีลูก แต่ต่อไปเจ้าก็ต้องมีลูกเหมือนกันนี่นา เดี๋ยวก็คงได้เจอปัญหาแบบนี้เหมือนกัน…ถึงตอนนั้นเจ้าทำใจให้ลูกของเจ้าตื่นเช้าเดินทางไปเรียนหนังสือตั้งแต่ตะวันยังไม่ขึ้นได้หรือ?”
พูดกับหลี่ซื่อเสร็จ นางยังไม่ลืมกระตุ้นเตือนหลินซื่อ
พวกนางเป็นแม่คนเหมือนกัน ตามหลักแล้วก็ควร ‘สามัคคี’ กันเข้าไว้
หลี่ซื่อกับหลินซื่อ “…”
พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านคิดไปไกลเชียวนะ!
แต่กล่าวตามความจริง จะให้พวกนางในตอนนี้ทอดทิ้งสามีเอาไว้แล้วหอบลูกไปอยู่ด้วยกันในตำบล พวกนางไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ
“เอ่อ…พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านวางใจให้พี่ใหญ่อยู่ทางนี้คนเดียว แล้วพาลูกไปอยู่ในตำบลได้จริง ๆ หรือเจ้าคะ?” เทียบกับพี่สะใภ้ทั้งสองที่มีลูกน้อยแล้ว เห็นได้ชัดว่าหลินซื่อยังอาลัยอาวรณ์จูอู่ นางจึงหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง
ทำอย่างไรได้ ตั้งแต่จูชีสอบได้ตำแหน่งซิ
