่วไฉกลับมา คนสกุลจูก็พลอยได้ดีไปด้วย สายตาที่คนทั้งหลายมองคนสกุลจูก็เปลี่ยนไปอย่างมาก
โดยเฉพาะหลินซื่อ มารดาของนางเสียชีวิตไปแล้ว ส่วนบิดาก็ติดคุก มิหนำซ้ำยังเป็นแม่สาวเรือพ่วงที่ต้องดูแลน้องสาวกับหลานสาวอีกหลายคน แต่กลับยังได้อยู่ในเรือนสกุลจูโดยไร้เรื่องราว แล้วจะไม่ทำให้คนอื่นอิจฉาตาร้อนได้อย่างไร?
ดังนั้นหลินซื่อจึงเป็นเป้าเหน็บแนมอันดับหนึ่งในบรรดาลูกสะใภ้สกุลจู
“นางเป็นแบบนั้นแล้วยังคู่ควรกับจูอู่ด้วยหรือ ถ้าข้าเป็นจูต้าเหนียงคงปลดนางไปนานแล้ว”
“นั่นน่ะสิ มีลูกสะใภ้บ้านไหนกระเตงคนจากบ้านแม่ตัวเองมาอยู่บ้านแม่สามีกันบ้าง ถ้าเป็นคนอื่นคงถูกปลดไปนานแล้ว ถึงอย่างไรนางก็ยังไม่มีลูก จูอู่ก็ยังหนุ่ม ยังหาคนที่ดีกว่านี้ได้อยู่”
“อะไรกัน เจ้าต้องตาจูอู่งั้นหรือ?”
“จูซานอายุมากกว่าหลายปีนี่นา ลูกสาวข้าอายุยังน้อย ถ้าจับคู่กับจูซานก็เด็กไปหน่อย แต่จับคู่กับจูอู่ไม่มีปัญหา ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม”
“นั่นก็จริง”
……
ดูเอาเถอะ ภรรยาเอกอย่างนางยังอยู่ทั้งคน แต่ก็มีคนหมายตาสามีของนางเสียแล้ว ถ้านางไม่อยู่ที่นี่จะมิแย่กว่านี้อีกหรือ?
“มีอะไรให้ต้องไม่วางใจด้วยรึ?” เห็นได้ชัดว่าหลิ่วซื่อไม่ได้คิดมากขนาดนั้น ตอนนี้นางหายใจเข้าหายใจออกก็มีแต่ลูก ตอบกลับไปว่า “พี่ใหญ่ของพวกเจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังจะดูแลตัวเองไม่ได้? เสื้อผ้ามีคนซักให้ ข้าวก็มีคนหาให้ เขาแค่ดูแลงานในนาให้ดีก็พอแล้ว”
หลินซื่อสบตากับหลี่ซื
