ทุกคนอึ้งไปทันที ต่างหันไปมองอูี่หยงกังพร้อมถามอย่างประหลาดใจเล็กน้อย ใครคือศาสตราจารย์เฉิน
“ศาสตราจารย์เฉินเหรอครับ”
“ศาสตราจารย์เฉินคือใคร”
หยางเหวินอูจากโรงพยาบาลจีสุ่ยถานแห่งเมืองหลวงรู้สึกคุ้นหู “ศาสตราจารย์เฉินเหรอ คุ้นมาก…”
อูี่หยงกังเองก็เข้าใจกระจ่างแจ้งทันที! จริงด้วย! ลืมเจ้าหมอนี่ไปได้อย่างไร อูี่หยงกังรีบพูดว่าไปตามเฉินชางมา… อูี่หยงกังพูดยังไม่ทันจบก็หยุดไป เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเฉินชางไปจากที่นี่สักพักแล้ว แต่อูี่หยงกังยังไม่ชิน มักจะเรียกเฉินชางอยู่เป็นระยะๆ อูี่หยงกังคิดถึงตรงนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้
“หัวหน้าอู… ศาสตราจารย์เฉินกลับอันหยางแล้วครับ” เสี่ยวเค่อเตือนเสียงเบา
อูี่หยงกังพยักหน้าพร้อมโบกมือ “ครับ ผมรู้แล้ว”
ตอนนี้เองคนอื่นๆ เองก็เพิ่งตอบสนอง!
“หัวหน้าอู พวกคุณหมายถึง… ศาสตราจารย์เฉินชางใช่ไหมครับ” หยางเหวินอูถามอย่างประหลาดใจ
“ใช่ครับ!” อูี่หยงกังพยักหน้าแต่พูดต่อว่า “ศาสตราจารย์เฉินในด้านกระดูก กระดูกสันหลังหัก… ผมเหมือนจะไม่เคยได้ยิน ผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอย่างไร”
ทุกคนพยักหน้า เฉินชางเก่งอยู่แล้ว หัวหน้าแผนกกระดูกอย่างพวกเขาลวนเคยได้ยินชื่อเฉินชาง ซึ่งหมายความว่าเฉินชางประสบความสำเร็จในวงการการแพทย์แล้ว และยังมีชื่อเสียงในแวดวงการแพทย์ของเมืองหลวงอีกด้วย!
“ถ้าอย่างนั้น… ลองโทรถามไหมครับ ถึงอย่างไร… ก็นับว่าเป็นการศัลยกรรมประสาท ไม่แน่ว่าศาสตราจารย์เฉินอาจ
