มอย่างประหลาดใจ “หัวหน้าอู ความหมายของคุณคือ…”
อูี่หยงกังถอนหายใจ “หลังจากเฉินชางมาที่ศูนย์ฉุกเฉินของเรา ก็ไม่ได้อยู่กับผมนานนัก เริ่มโดยการไปอยู่แผนกศัลยกรรมหัวใจ ทำการผ่าตัดโดยที่หัวใจไม่หยุดเต้น จากนั้นก็ออกไปรับรางวัล หลังจากกลับมาเพิ่งพักได้ไม่นาน ก็เริ่มไปอยู่แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร จากนั้นพวกคุณก็เห็นแล้วว่า… ได้มีการก่อตั้งสมาคมศัลยกรรมทางเดินอาหารระดับโลก ต่อจากนั้นเขาก็ไปทำเกี่ยวกับหลอดเลือดแดงใหญ่ รักษามาร์แฟนซินโดรม ทำการผ่าตัดหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดโป่งพอง พาทีมไปเข้าร่วมงานประชุมสมาคม AATS ต่อมาพวกคุณก็คงเห็นแล้วว่า เขาไปวิจัยเกี่ยวกับโรคพาร์กินสัน ก่อนไปได้เริ่มเข้าสูวงการศัลยกรรมประสาท และพิชิตการผ่าตัดโรคพาร์กินสัน!”
อูี่หยงกังพูดถึงตรงนี้ก็ตระหนักได้ถึงบางอย่าง แม่ง! จริงสิ! เจ้าหมอนั่นมีหนึ่งปี กลับอยู่ที่แผนกศัลยกรรมหัวใจนานกว่าแผนกฉุกเฉินที่หกของผมงั้นหรือ
เหล่าอูคิดถึงตรงนี้กลับน้อยใจขึ้นมา ทุกคนมองเหล่าอูแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ แบบนี้เรียกฝึกงานเหรอ! เขาอาจจะเป็นนักศึกษาฝึกงานที่เก่งที่สุดในโลก!
“ใช่ครับ! เรียนอะไรก็กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญเสียหมด!”
“แบบนี้ไม่เรียกว่าเชี่ยวชาญแล้ว เรียกว่าบรรลุ”
“จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าศาสตราจารย์เฉินอาจจะผ่าตัดเคสนี้เป็นจริงๆ!”
อีกด้าน เฉินชางเพิ่งจองร้านอาหารเสร็จก็วางโทรศัพท์มือถือลง พูดกับฉินเยว่ “ที่เมืองหลวงมีการผ่าตัดกระดูกสันหลัง
