าปากแต่กลับไม่รู้จะพูดอะไรทำได้เพียงมองผู้บาดเจ็บอย่างกังวล ตอนนี้เองจู่ๆเสียงโอดครวญเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “แม่ง เจ็บสุดๆผม… เฮ้ยผมขยับตัวไม่ได้” ทุกคนได้ยินแบบนี้ก็นิ่งไปก้มหน้าลงมองเป็นเสียงของเหล่าอู๋นั่นเอง เขานอนแยกเขี้ยวด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเปลขยับตัวไม่ได้เลยสักนิดความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขากัดฟันแน่น ของหนักตกจากที่สูงแบบนี้ไม่ใช่แค่กระดูกสันหลังเท่านั้นที่จะบาดเจ็บแต่ยังรวมถึงที่อื่นๆด้วยทว่าอาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย มีตั้งแต่เป็นอัมพาตถึงขั้นเสียชีวิตได้! นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
“คุณฟื้นแล้วคุณยังไม่ตายผมตกใจหมด” หลิ่วจื่อจับมือเหล่าอู๋แน่นโล่งอกไปที
“โน้ตบุ๊กล่ะเอาออกมาหรือยัง”
“เอาออกมาแล้วไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ! ขอบคุณมากนะครับ!” ชายวัยกลางคนและชายใส่แว่นพูดอย่างรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง
“หลิ่วจื่อผมเป็นอะไร” เหล่าอู๋ยิ้ม “ทำไมผมรู้สึกเจ็บมากทำไมผมขยับตัวไม่ได้เลยพลิกตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ!” หลิ่วจื่อน้ำตาไหลอย่างควบคุมไม่อยู่ “ไม่เป็นไรคุณไม่ได้เป็นอะไร!”
“คุณร้องไห้ขนาดนี้แล้วยังจะบอกว่าผมไม่ได้เป็นอะไรหรือผมกำลังจะตายแล้ว”
“ไม่ตายหรอก!” หลิ่วจื่อปลอบ
“ไม่ตายแล้วคุณร้องไห้ทำไมโอย… เจ็บ…” เหล่าอู๋สูดหายใจเข้าด้วยความตกใจไม่ได้ ตอนนี้เขารู้สึกว่า… ท่อนล่างสูญเสียการรับรู้ไม่นาน 120 มาถึงด้วยความเร็ว ความจริงอวี๋หยงกังเป็นเวรสัญลัก
