ตรุษจีนปีนี้ครอบครัวของเฉินชางกับฉินเยว่ฉลองด้วยกันห้องรับแขกบ้านใหม่ใหญ่มากอยู่รวมกันได้ทั้งครอบครัวฉินเสียวยวนมองเฉินหลัวพร้อมยิ้มพูด “เฮ้อ ถ้าผมมีลูกอีกคนจะดีแค่ไหน!”
ฉินเยว่ไม่พอใจ “พ่อ พ่อรังเกียจหนูอยู่เหรอ!”
ฉินเสียวยวนอดพยักหน้าไม่ได้ “ก็ใช่น่ะสิดูยัยเด็กคนนี้คนอื่นมีภรรยาแล้วลืมแม่ แต่ลูกเพิ่งรู้จักเฉินชางก็ลืมพ่อแม่แล้ว!”
ฉินเสียวยวนพูดจบก็เล่าเรื่องจอมโจรฉินขโมยเสื้อผ้าให้ทุกคนฟังอย่างละเอียดทุกคนหัวเราะขึ้นมาทันที
ฉินเยว่บี้ใบหน้าของเฉินชางอย่างซึ่งโกรธ “ยังจะหัวเราะอีก! ที่ทำไปก็เพื่อคุณทั้งนั้น!”
เฉินชางรีบร้องขอชีวิต
“ความจริงตอนเยว่เยว่สามสี่ขวบแม่เธอตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง!” ฉินเสียวยวนพูดเหมือนคิดอะไรอยู่
จีหรูอวิ๋นพยักหน้า “ใช่ค่ะตอนนั้นการวางแผนครอบครัวของที่นี่เข้มงวดมากตอนนั้นแม่ยังทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลแม่และเด็กประจำเมืองหัวหน้าคนหนึ่งอายุสามสิบแปดปีตั้งครรภ์ลูกคนที่สองตอนนั้นการวางแผนครอบครัวเข้มงวดมากและเป็นภารกิจทางการเมืองถ้าไม่เชื่อฟังก็จะหักเงินเดือนถึงขั้นไล่ออก! แต่ตอนนั้นหัวหน้าแม่ยืนกรานจะมีลูกคนที่สองแม่ไม่เอาเงินเดือนก็จะเก็บลูกคนที่สองไว้จึงหลบซ่อนไม่ไปทำงานแกล้งป่วยและใช้สิทธิ์ลาป่วยแต่หลังจากผู้อำนวยการโรงพยาบาลรู้เขาก็ไม่ยอมจ่ายเงินเดือนให้ทุกคนในหน่วยงานให้ทุกคนไปทวงถามกับเธอถ้าตามหาตัวเธอไม่เจอก็จะไม่ได้เงินเดือนหลังจากนั้นหัวหน้าที่ตั้งครรภ์เจ
