บทที่ 669 แบบนี้ไม่เรียกว่าโง่ แล้วจะเรียกว่าอะไรได้อีก
จูอู่เคาะจมูกนางเบา ๆ “เห็นแก่ที่ช่วงนี้เจ้าทำตัวว่านอนสอนง่าย คืนนี้คงต้องตบรางวัลให้เจ้าดี ๆ สักหน่อยแล้ว…
หลินซื่อหน้าแดงวาบ ก้มศีรษะลงอย่างเขินอาย แล้วผลักเขาออกอย่างแง่งอน “จะบ้าหรือ ฟ้าเพิ่งจะมืดเองนะ!”
“แล้วอย่างไรเล่า? สามีภรรยาใกล้ชิดกันเป็นเรื่องถูกต้องตามครรลองฟ้าดิน สวรรค์ก็เข้ามายุ่งไม่ได้หรอก” จูอู่จงใจเข้ามาใกล้กว่าเดิม กลั่นแกล้งนางพร้อมรอยยิ้ม
หลินซื่อปิดหน้าอย่างเขินอาย ถูกเขาดึงเข้าหาอ้อมอกได้สำเร็จ
……
“ข้าพูดเสียงดัง? ที่เจ้าพูดมาหมายความว่าอย่างไรกันแน่? แม่ข้าไม่อยากส่งต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเรียนหนังสืออะไรกัน ยังจะมาใช้อุบายอะไรนั่นอีก?” นอกจากเสียงของจูต้าจะไม่เบาลงแล้ว กลับดังกว่าเดิมเสียอีก
พูดเป็นเล่น ผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาถูกภรรยาตัวเองว่าก็แล้วไปเถอะ แต่ภรรยาของเขากลับคิดถึงมารดาของเขาแบบนี้เนี่ยนะ?
เรื่องอะไรล้วนสามารถไม่ถือสา แต่เรื่องนี้ จูต้าไม่อาจปล่อยผ่านไปได้
เขายืนขึ้นมา เดิมทีก็สูงกว่าหลิ่วซื่ออยู่หนึ่งช่วงศีรษะ กอปรกับต้องทำงานหนักอยู่เป็นประจำ ต่อให้เปรียบเทียบกับผู้ชายด้วยกันก็ถือว่าเป็นคนร่างใหญ่กำยำ เมื่อยืนเผชิญหน้ากับหลิ่วซื่อจึงให้ความรู้สึกกดดันยิ่งนัก
หลิ่วซื่อกลัวอยู่บ้าง แต่นางฝืนข่มความรู้สึกอยากถอยหลังเอาไว้ เถียงกลับไปคอแข็ง “ข้าพูดผิดงั้นเรอะ? แล้วทำไมท่านแม่ถึงไม่ปฏิบัติกับต
