บทที่ 668 ทะเลาะกันอีกแล้ว
ทันใดนั้น หลิ่วซื่อก็นึกถึงเรื่องราวหลายอย่าง
นึกถึงตอนที่นางเพิ่งคลอดต้าเป่า นอกจากแม่สามีจะไม่ให้นางกินน้ำแกงไข่สักถ้วยแล้ว ยังบังคับให้นางที่เพิ่งจะคลอดลูกไปทำงานในนา
นางไม่ทันได้อยู่เดือนก็ต้องหอบเสื้อผ้าไปซักริมลำธาร พวกสะใภ้สาว ๆ ในหมู่บ้านล้วนสงสารนางกันทั้งนั้น
ไม่เพียงเท่านี้ ลูกชายที่นางคลอดออกมาก็ยังไม่ได้รับการเหลียวแล เพิ่งโตได้ไม่เท่าไหร่ก็ถูกแม่สามีคว้าไม้กวาดไล่ตีไปทั่วเรือน
นางกล้าพูดเลยว่า สาเหตุที่ลูกชายสองคนของนางเดินได้เร็วขนาดนั้นก็เพราะถูกแม่สามี ‘กวดขัน’ มาเช่นนี้เอง
เจ้าของร่างเดิม “…”
ข้ามีความสามารถแบบนี้ด้วย ข้าไม่เห็นจะรู้เลย?
หลิ่วซื่อยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยเนื้อต่ำใจ พอนางได้สติกลับมาอีกครั้ง ทุกคนก็รับประทานมื้อเย็นกันเสร็จและจากไปหมดแล้ว
เนื่องจากวันนี้ไม่ใช่เวรหลิ่วซื่อเก็บโต๊ะอาหาร จึงไม่มีใครเรียกนาง
หัวใจหลิ่วซื่อบีบรัดขึ้นมาอีกครา
กว่านางจะพบจูต้าก็ผ่านไปอีกครู่ใหญ่ ยามนั้นจูต้าหารือกับจูเอ้อร์เรียบร้อยแล้วว่าจะไปหาซื้อวัวที่ไหน ต่อไปจะให้ใครดูแลวัวตัวนี้
ตามธรรมเนียมปฏิบัติของครอบครัวชาวนาแล้ว มักจะให้เด็ก ๆ ในบ้านเป็นคนดูแล
แต่ปัญหาก็คือ ลูกชายสกุลจู คนที่โตหน่อยก็ต้องไปเรียน คนที่ยังเล็กอย่าว่าแต่จะดูแลวัวเลย ไม่ให้วัวดูแลพวกเขาก็ไม่เลวแล้ว
พวกเขาสองคนย่อมไม่อาจยกสิ่งมีค่าอย่างวัวให้เด็กน้อยที่พึ่งพาอะไรไม่ได้เป็นคนดูแล
