บ
ทที่ 667 พอได้ยินเรื่องซื้อวัวก็ลืมเรื่องลูก
เย่อวี๋หรานมีสีหน้าที่ฉายชัดว่า ‘นึกแล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้’
นางเอ่ยขึ้นว่า “คนที่ไม่ยกมือก็คือไม่เห็นด้วยที่เจ้าเจ็ดจะไป ข้าจะไม่ถามหาเหตุผล เพราะคราวก่อนพวกเจ้าพูดกันไปแล้ว คราวนี้ข้าอยากพูดความเห็นของข้า”
หลิ่วซื่อก้มหน้า
ยังจะมีอะไรให้พูดอีก ท่านเห็นด้วยที่เจ้าเจ็ดจะไปอยู่แล้วนี่?
“ข้าสนับสนุนให้เจ้าเจ็ดไป”
หลิ่วซื่อ: เห็นไหม ข้ารู้อยู่แล้ว!
เย่อวี๋หรานกล่าวต่อไปว่า “แต่เหตุผลของข้าอาจไม่เหมือนกับที่พวกเจ้าคิดเอาไว้ ข้าไม่ได้อยากให้เจ้าเจ็ดไปเป็นขุนนางหรืออยากให้เขาไปพิสูจน์ความสามารถของตัวเอง ข้าสนับสนุนเขาเพราะว่าเขาเป็นลูกชายของข้า”
จูซาน จูซื่อ และจูอู่ล้วนอึ้งไป
สายตาของเย่อวี๋หรานกวาดผ่านลูกชายทั้งหลายไป นางพูดต่อไปว่า “ในเมื่อเขาเป็นลูกชายของข้า สิ่งที่เขาทำยังไม่ใช่การลักเล็กขโมยน้อยหรือเป็นเรื่องที่บอกคนอื่นไม่ได้ ขอแค่เขาอยากทำ ข้าก็จะสนับสนุนเขา”
“ในโลกนี้ไม่มีเรื่องใดแน่นอน ก้าวเดียวสู่สวรรค์*[1]ไม่ได้มีมากมายปานนั้น”
“ระหว่างที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ขณะที่ข้ายังมีกำลังสนับสนุนลูกชายของตัวเองได้ ข้ายินดีที่จะสนับสนุนพวกเขาโดยไร้เงื่อนไข”
“ต่อให้พวกเขาพุ่งไปชนกำแพงบนเส้นทางที่ตัวเองเลือก หรือต้องเดินทางอ้อมก็ไม่เป็นไรทั้งสิ้น เพราะมีแต่ต้องไปลองทำ พวกเขาถึงจะรู้ว่าตนเองต้องไปต่อทางไหน”
……
แทนที่จะบอกว่านางพูดให้จูชีฟัง มิสู้บ
