บทที่ 666 หลิ่วซื่อรู้สึกหมดหวัง
จูเอ้อร์ย่อมรู้ว่าหากให้จูชีสอบเคอจวี่ต่อไป ครอบครัวก็จะได้รับประโยชน์ด้วยเช่นกัน
แต่ระหว่างประโยชน์เหล่านั้นกับพี่ใหญ่ เขาก็ยังคงเลือกพี่ใหญ่
“เฮ้อ…” จูต้าถอนหายใจออกมาแรง ๆ อีกครั้ง “ไม่รู้สิ”
“ถ้าเจ้าเจ็ดไปเรียนที่โจวเสวีย ท่านแม่จะต้องไม่ให้เขาไปคนเดียวแน่ ในหมู่พวกเราพี่น้องก็มีแต่เจ้าสามที่เหมาะสมที่สุด ตอนสอบเสี้ยนซื่อคราวก่อนเจ้าสามก็เป็นคนไป ให้เขาไปย่อมไม่ขายหน้าคนอื่น ทั้งยังช่วยดูแลเจ้าเจ็ดได้…” จูเอ้อร์วิเคราะห์ “แล้วจะให้ใครไปดูแลต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าที่ตำบลกันเล่า? คงไม่ได้จะให้ท่านไปหรอกนะ?”
เขาค่อนข้างกังวลใจ เพราะถ้าพี่ใหญ่ไปเสียแล้ว ต่อไปงานเพาะปลูกของที่บ้านทั้งหมด เขาก็ต้องทำคนเดียวน่ะสิ?
จูเอ้อร์ไม่เคยคิดว่าจูซื่อกับจูอู่จะมาช่วยงานเพาะปลูก สองคนนั้นช่วยได้ก็จริง แต่ไม่ได้ทำงานเอาจริงเอาจังเหมือนพี่ใหญ่
ผู้ใดจะไปรู้ว่าทำงานกันอยู่ดี ๆ แล้วเจ้าเด็กสองคนนั้นจะไม่เล่นลูกไม้อะไร?
อีกอย่าง เขาทำงานกับพี่ใหญ่จนคุ้นเคยกันดีแล้ว พอจะเปลี่ยนไปเป็นคนอื่น เขาก็ไม่ค่อยชินเท่าไหร่
จูต้านิ่งเงียบ
“ถ้าท่านอยากไปก็ย่อมได้ แต่งานเพาะปลูกของที่บ้าน…” จูเอ้อร์พูดหยั่งเชิง “พี่ใหญ่ ปีนี้พวกเราทำนาน้ำกันอย่างเต็มรูปแบบ เป็นช่วงที่จะได้เรียนรู้วิธีทำนาน้ำทั้งหมดพอดี ถ้าท่านไปก็จะอดเรียนแล้วนะ อีกอย่าง ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ายังเล็ก พวกเขายังต้องเรียนไปอ
