เด็กน้อยสกุลหลี่ว์สามคนนั้นกลับเหมาะสมมาก พวกนางมากินอยู่เปล่า ๆ ในบ้าน งานอะไรก็ทำไม่ไหว สามารถเรียกให้มาดูแลวัวได้พอดี
แต่พวกเขาสองคนยังกังวลอยู่บ้าง “เจ้าว่า เด็กน้อยพวกนั้นจะแอบเอาวัวบ้านพวกเราไปขายไหมนะ?”
“อย่าปล่อยให้พวกนางไปด้วยกัน ให้คนหนึ่งอยู่เฝ้าบ้านก็ได้แล้วไม่ใช่รึ?” จูเอ้อร์กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่จำเป็นต้องใช้คนถึงสามคนดูแลวัวหรอก”
“ข้ากลัวว่าเมียเจ้าห้าจะไม่พอใจ…” จูต้าพะวงถึงความคิดของจูอู่อยู่ไม่มากก็น้อย ด้วยเหตุนี้จึงกังวลว่าหลินซื่อจะไม่พอใจ
“นางมีสิทธิ์ไม่พอใจอะไรได้? มาพึ่งพาครอบครัวพวกเราเลี้ยงดูเด็ก ๆ ตั้งหลายคน ถ้านางกล้าไม่พอใจก็ให้เจ้าห้าปลดนางทิ้งเสียก็สิ้นเรื่อง” จูเอ้อร์กล่าว “ข้าว่าเจ้าห้ายิ่งกว่าเต็มใจเชียวล่ะ เมียที่เป็นภาระแบบนี้ ผู้ชายคนไหนจะรับได้?”
จูต้า “…”
กล่าวตามตรง เขาไม่ค่อยเข้าใจเลย ภรรยาของน้องห้าทำเรื่องพรรค์นั้นออกมาแล้ว เหตุใดน้องห้าจึงไม่มีความเห็นอะไรเสียบ้าง?
ความเห็นที่เขากล่าวถึงย่อมหมายถึงการปลดภรรยา
สองพี่น้องหารือกันเสร็จก็แยกย้าย
ครั้นจูต้าเข้ามาในห้อง หลิ่วซื่อก็ย้ายร่างเข้ามาหาราวกับวิญญาณอย่างไรอย่างนั้น “ไปไหนมา?”
จูต้าสั่นสะท้าน อารมณ์ที่เดิมยังดีอยู่ พอได้เห็นใบหน้าราวกับคนตายของนางก็ไม่ปลอดโปร่งใจเสียแล้ว “ทำไม? ข้าจะไปไหนก็ต้องรายงานเจ้าด้วย?”
พูดจบก็เดินไปนั่งลงบนเตียงแล้วเริ่มถอดรองเท้า บอกให้หลิ่วซื่อไปยกน้ำล้างเท้
