บต่อไปเช่นนี้ไม่เป็นการดี จึงกล่าวขึ้นอย่างลำบากใจ
ถึงอย่างไรก็คงไม่อาจจากไปอย่างกระอักกระอ่วนใจเช่นนี้ ปล่อยให้คนข้างในทะเลาะกันต่อไปหรอกกระมัง?
ในเมื่อมาแล้วก็ต้องมีข้อยุติ
“เหอะ!”
จูต้าเปิดประตูเดินออกไปจากห้องโดยไม่พูดอะไรสักคำ
น้องชายทั้งหลายเห็นสีหน้าพี่ใหญ่ไม่สู้ดีก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก เพียงบอกว่าออกไปคุยกันที่อื่น
แล้วพาจูต้าออกไปจากตรงนั้น
ตอนจากไป จูซื่อกับจูอู่ยังไม่ลืมส่งสายตามาให้หลี่ซื่อกับหลินซื่อ บอกให้พวกนาง ‘ฉลาด’ สักหน่อย
พี่และน้องสะใภ้ทั้งสองจนใจยิ่งนัก: เรื่องเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก กล่าวได้ว่ารับมือหนแรกไม่คุ้นเคย รับมือหนที่สองเริ่มช่ำชองเสียจริง ๆ!
ไม่กล่าวถึงพวกพี่น้องสกุลจูที่ออกไปคุยกันข้างนอก กล่าวถึงเพียงหลี่ซื่อกับหลินซื่อสองคน หลังจากสบตากันแล้วก็ผลัดกันออกโรง
“พี่สะใภ้ใหญ่ พวกข้าเข้าไปได้ไหมเจ้าคะ?” ก่อนจะเข้าไป หลี่ซื่อส่งเสียงเข้าไปก่อน คนข้างในจะได้เตรียมตัว ไม่ต้องเข้าไปเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น
ซึ่งความจริงหลิ่วซื่อเพียงแต่ทะเลาะกับจูต้า แต่ภายในห้องกลับยังเรียบร้อยดี จึงตอบกลับว่า “เข้ามาเถอะ”
นางสูดจมูก พยายามทำให้ตัวเองไม่ได้ดูย่ำแย่เกินไป
หลี่ซื่อกับหลินซื่อเข้าไปแล้ว ดวงตาก็พลันสว่างวาบ พวกนางไม่ได้มองอย่างละเอียด เพียงกวาดสายตามองใบหน้าและร่างกายของหลิ่วซื่อ
สถานการณ์ดีกว่าที่พวกนางคิดเอาไว้ ผมเผ้าไม่ยุ่งเหยิง เสื้อผ้าอาภรณ์ก็ยังเรียบ
