กไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
“…” จูซื่อกับหลี่ซื่อที่ไม่ได้อยากเข้ามายุ่ง รวมถึงจูอู่กับหลินซื่อที่อยากจะใกล้ชิดกันสักหน่อย
เห็นทีเรื่องนี้จะไม่เข้ามายุ่งก็คงไม่ได้แล้วสินะ!
พวกเขาออกมาจากห้องอย่างพร้อมเพรียงราวกับนัดกันออกมา
จูซานเป็นโสดจึงมาคนเดียว ขณะที่คู่ของจูซื่อกับจูอู่ออกมากันทั้งสามีภรรยา ส่วนฝั่งจูเอ้อร์กลับมีเขาออกมาคนเดียว
เขาเกาศีรษะอย่างกระดาก ปากก็อธิบายว่า “พี่สะใภ้รองของพวกเจ้าท้องอยู่ ข้าก็เลยไม่ให้นางออกมา…”
ความจริงแล้วหลิวซื่อได้ยินเสียงห้องข้าง ๆ ทะเลาะกันแล้วก็ไม่อยากออกมาเลยสักนิด
คราวก่อนก็มีเรื่องไปแล้ว ไม่ได้วุ่นวายไปถึงเย่อวี๋หราน จบลงทั้งที่ยังค้างคาเช่นนั้น
คราวนี้ทะเลาะกันใหญ่โตขนาดนี้ ทั้งยังไม่รู้ว่าจะทะเลาะกันไปถึงเมื่อไหร่ นางไม่อยากออกมาดูคนอื่นกลอกตาใส่หรอกนะ
หลี่ซื่อเลิกคิ้ว ส่งสายตาให้หลินซื่อ: เห็นไหม นั่นน่ะคนฉลาด!
หลินซื่อเพียงแต่ยิ้มไม่พูดไม่จา
พี่น้องทั้งหลายเดินไปถึงหน้าประตูห้องจูต้ากับหลิ่วซื่อ ได้ยินเสียงจากในห้องแล้วก็เอาแต่มองหน้ากันไปมา
สุดท้าย จูเอ้อร์ก็เดินไปเคาะประตู
ก๊อก ๆๆ
ตอนกลางคืนเช่นนั้น ถึงคนในห้องจะทะเลาะกันอยู่ แต่เสียงเคาะประตูก็ดังก้องยิ่งนัก
เสียงในห้องเงียบลงไปทันที
หลิ่วซื่อจ้องจูต้า จูต้าจ้องหลิ่วซื่อ คนทั้งสองต่างรู้สึกโมโหและกล่าวโทษอีกฝ่าย
“พี่ใหญ่ ข้ามาหาท่านเพราะมีธุระ ออกมาคุยกันก่อนได้ไหมขอรับ?” จูซานเห็นว่าเงีย
