เดง[4]เชียวนะครับซื้อมาตั้งพันเก้า! นี่… เป็นเสื้อใหม่ที่ผมซื้อตอนตรุษจีนเลย!”
“แล้วนาฬิกาฉันล่ะ! สองหมื่นกว่าเชียวนะ”
เหล่าปู่ตายายรอบข้างก็ฟังกันมาพอแล้วได้ยินไอ้หนุ่มทั้งสองคนเอะอะมาตั้งแต่รุ่งสางสร้างบรรยากาศคึกคักให้ห้องสังเกตอาการห้องนี้ไม่น้อยเลย เดิมทีผู้สูงอายุสี่ห้าคนที่อยู่ในห้องสังเกตอาการก็ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงอยู่แล้วได้ยินสองหนุ่มโต้เถียงกันแบบนี้กลับรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาก คุณยายคนหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พ่อหนุ่มจะถือสาเรื่องนี้ไปทำไมพวกเธอโชคดีแล้วที่ไม่เป็นอะไรไม่อย่างนั้นค่าตัวพวกเธอจะเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าเลย!” ประโยคนี้ทำให้สองหนุ่มงงงวยคุณยายเอ่ยว่า “ทั้งตัวพวกเธอแค่ไม่กี่หมื่นแต่พวกเธอรู้ไหมว่าทั้งตัวฉันนะมีราคาเท่าไร” เด็กหนุ่มมองคุณยายที่ดูธรรมดาเรียบง่ายอดถามไม่ได้ “พันกว่าหยวนมั้งครับ”
คุณยายอดหัวเราะไม่ได้ “พันกว่าหยวนเหรอพ่อหนุ่ม… พันกว่าหยวนยังมีศูนย์น้อยไป! ทั้งตัวฉันนะไม่ต่ำกว่าหลักแสนหรอกนะ!”
เด็กหนุ่มได้ฟังก็หัวเราะออกมาทันที “คุณยายอย่าล้อผมเล่นเลยผมก็ไม่เห็นแบรนด์เนมอะไรจร…”
คุณปู่ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นว่า “ยายเขาไม่ได้ล้อพวกเธอเล่นหรอกแบรนด์ของเธอนะเป็นแบรนด์ดังระดับสากลเลย ตะเฒ่ายายเฒ่าทั้งหลายในห้องนี้ใครบ้างจะไม่มีค่าตัวสูงหลายหมื่นหยวนดีไม่ดีอาจถึงขั้นหลายแสนหยวนเชียวล่ะ สุขภาพดีสำคัญกว่าอะไรทั้งนั้น! เจ้าหนุ่มต่อไปอย่าตีกันเลยร่างกายทนถูกพว
