! เมื่อคืนมีเด็กหนุ่มสองคนตีกันจนบาดเจ็บเพราะแย่งสาวคนเดียวกันรุ่งเช้าวันนี้คงจะสร่างเมาแล้วทั้งสองเอาแต่ทะเลาะกันตลอดเอะอะมะเทิ่ง!”
เฉินชางขมวดคิ้วทันทีสวมเสื้อกาวน์พลางถามไปด้วย “ในห้องสังเกตอาการมีผู้สูงอายุเยอะเลยไม่ใช่เหรอ”
ฉางลี่นาเอ่ยอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไหไม่ออก “ผู้สูงอายุพวกนั้นเดิมทีก็นอนไม่ค่อยหลับอยู่แล้วพอนอนไม่หลับแล้วได้ยินทั้งสองคนทะเลาะกันก็รู้สึกว่าสนุกดี…” เฉินชางฟังแล้วชะงักไปเล็กน้อยจากนั้นจึงลุกเดินไปยังห้องสังเกตอาการหลังจากเข้ามาเขาได้ยินเด็กหนุ่มสองคนเถียงกันอยู่ตรงนั้น
“ช่างเถอะนายอย่าให้ฉันพูดเลยชุดนั้นที่ฉันใส่เมื่อคืนราคาพันเก้ารองเท้าฉันที่นายทำหายตอนทะเลาะกันคือรุ่น Yeezy[2] แถมมือถือฉันยังหายด้วยทั้งหมดเป็นเงินหมื่นหยวนชดใช้มาซะ!”
อีกคนแค่นเสียงใส่ “เฮอะ ชดใช้เงินคานาฬิกาข้อมือฉันมาก่อนสิทิสโซต์[3]เลยนะราคาสองหมื่นกว่าหยวน! กระจอกเอ๊ย…”
คนแรกได้ยินก็พยายามเถียง “เฮอะ แกมีทิสโซต์เรือนเดียวจะมาโม้อะไรกับฉันนักทั้งตัวฉันนะ…”
เฉินชางขมวดคิ้วทันที “ที่นี่คือห้องพักผู้ป่วยถ้าจะทะเลาะกันเชิญด้านนอก! ว่าไงครับจะตีกันอีกรอบไหม คุณดูสิว่าตอนนี้พวกคุณอยู่ในสภาพไหน!” ตอนนี้ทั้งสองคนล้วนมีเฝือกหุ้มแขนอยู่ที่ขาก็มีผ้าพันแผลพันไว้แน่นแต่สีหน้ากลับไม่สลดกันเลย
“ผู้อำนวยการเฉินไม่ครับ… ไม่ใช่ว่าผมอยากชวนทะเลาะนะครับเขาทำเสื้อผ้าผมขาดยังไงก็ต้องชดใช้แจ็คเก็ตของบอสสิ
