ยาง ณ ขณะนี้นับแล้วมีแค่สองโรงพยาบาลระดับมณฑลที่ใหญ่ที่สุด หากว่าเป็นแบบนี้แล้วไม่ได้ที่หนึ่งอีกเฉินชางคิดว่าตนกลับบ้านไปดีกว่า ใกล้ตรุษจีนแล้วเฉินชางคิดดูเล็กน้อยปล่อยให้ผู้อำนวยการหวังเซียงแห่งแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลตงตาสาขาที่หนึ่งได้อยู่สบายต่อไปอีกสักหน่อยแล้วกัน วันนี้เฉินชางเจอเรื่องเซอร์ไพรส์มากพอแล้วไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่เคยคิดเลยว่า [ระบบแผนก] จะยอดเยี่ยมขนาดนี้
==========================================================บทที่ 1712 ค่าตัวใครแพงที่สุด (2)
ตกค่ำอันเยียนจวินเข้าเวรกลางคืนเหล่าหมาเพิ่งออกมาจากห้องผ่าตัดเขาเดินตามหลังอันเยียนจวิน “ผู้อำนวยการอันสอนการเย็บเส้นเอ็นให้ผมได้ไหม” อันเยียนจวินยิ้มให้ “ผู้อำนวยการหมาถ่อมตัวไปแล้ว มาเรียนรู้จากกันและกันดีกว่า” พูดกันตามตรงอันเยียนจวินโคจรมาพบเหล่าหมาถือเป็นการพบกันของคนสองคนที่นิสัยคนละขั้วเลยจริงๆผู้อำนวยการอันค่อนข้างสุขุมแต่เหล่าหมาค่อนข้างโผงผาง เมื่อทั้งสองคนมารวมตัวกันกลับเข้ากันได้ดี แต่หวังเซียนกลับมีเป้าหมายทิศทางเดียวกับเหล่าหมาแถมเซ่อซ่าทั้งคู่พวกเขาจึงมีเรื่องให้คุยกันไม่รู้จบเหล่าหมาเอ่ยกับอันเยียนจวินว่า “ผู้อำนวยการอันผมไม่คิดเลยว่าโรงพยาบาลอันดับสองประจำมณฑลของพวกคุณจะเป็นแหล่งเสือหมอบมังกรซ่อนการเย็บเส้นเอ็นของคุณผมคิดว่าไม่ด้อยกว่าศาสตราจารย์ถังเลยสักนิด! ถ้าคุณอยู่ที่เมืองหลวงอย่างน้อยก็ต้องได้เป็นผู้อำนว
