ยการฝ่าย! ผมอยากเรียนรู้จริงๆ”
อันเยียนจวินถูกเหล่าหมาชมจนมึนงงเอ่ยไปว่า “เรื่องนี้อันที่จริงมันคือวิธีเย็บเส้นเอ็นของเฉินตอนนี้ศูนย์ฟื้นฟูเส้นเอ็นของพวกเราก็ปรับปรุงเรียบร้อยแล้วพอถึงเวลาก็เรียนรู้ได้ง่ายมากถึงอย่างนั้นก็เถอะ… ผู้อำนวยการหมาก็สนิทกับเฉินชางมากนี่ครับทำไมคุณไม่ขอเรียนกับเขาล่ะ” เหล่าหมาได้ยินประกายบางอย่างที่เรียกว่าความทะเยอทะยานส่องวาบขึ้นในดวงตา “ผมไม่ถูกโฉลกกับท่าทางเย่อหยิ่งของเขาถ้าผมไปขอเรียนกับเขาก็เท่ากับเสียเวลาไปคัดลอกฉบับสำเนาจากเขาไม่ใช่เหรอ ผู้อำนวยการอันคุณสอนผมเถอะรอจนผมเหนือกว่าเฉินชางแล้วผมจะเลี้ยงเหล้าคุณ!”
ใบหน้าอันเยียนจวินกระตุกนิดๆเขามองเหล่าหมาอย่างจริงจังครู่หนึ่งรู้สึกว่าเจ้าหมอนี่… สมองมีปัญหาหรือเปล่านะแต่อันเยียนจวินก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดแก้สถานการณ์อย่างไรดีหวังเซียนที่อยู่ด้านข้างพลันเอ่ยขึ้นว่า “ผู้อำนวยการหมาคุณคิดผิดแล้วผู้อำนวยการอันเป็นลูกศิษย์ของเฉินชางคุณทำแบบนี้… ไม่ใช่แค่อ้อมคู่นะจะกลายเป็นศิษย์หลานไปชั่วชีวิตด้วย!”
เหล่าหมาได้ยินก็พูดไม่ออกทันทีรู้สึกเหมือนสะดุ้งตื่นจากฝัน “น้องหวังเซียน! นายว่าควรทำยังไงดีล่ะ ฉันจะแซงหน้าเฉินชางได้อย่างไร”
หวังเซียนยิ้มสดใส “หึๆ คุณก็แค่ไม่เรียนการเย็บเส้นเอ็นไงครับเขาจะได้เอาชนะคุณในด้านนี้ไม่ได้ไปตลอดกาล! คุณคิดดูสิครับถ้าคุณไม่เข้าวงการเขาจะหาช่องเอาชนะคุณได้อย่างไร”
ถ้อยคำเหล่านี้เปรียบเสม
