ภายในห้องทำงาน เฉินชางมองใบหน้าของหลายคนที่คุ้นเคย เป็นความสุขที่บอกไม่ถูก!ครั้งแรกที่ต้องพาทุกคนมารับเวร ในใจเฉินชางรู้สึกซับซ้อนอธิบายไม่ถูกแต่ว่าเมื่อเขาเงยหน้ามองทุกคน ทันใดนั้นทุกคนอดตะลึงงันไม่ได้เนื่องจากจู่ๆ พวกเขาก็พบว่า ในตัวเฉินชางมีออร่าความเป็นผู้นำอยู่รางๆบอกไม่ถูก แต่รู้สึกได้อย่างชัดเจนเฉินปิ่งเซิงเห็นฉากนี้พลันหัวเราะอยู่ในใจเจ้าหนุ่มเฉินคนนั้นที่เคยเดินตามหลังตนต้อยๆ คอยเรียกหัวหน้าๆ วันนี้เติบโตแล้วพอคิดมาถึงตรงนี้ เขาอดยิ้มไม่ได้ สุขใจอย่างยิ่ง!ว่ากันตามจริง ตัวเขาเฉินปิ่งเซิงอาจเป็นหมอธรรมดาทั่วไป แต่เขาภูมิใจมากแล้ว เนื่องจากเขาเอ่ยได้อย่างภาคภูมิว่า เจ้าหนุ่มเฉินคนนั้น ฉันเป็นคนพาเข้าวงการเอง!ใช่แล้ว!เมื่อเทียบกับเฉินปิ่งเซิงแล้ว เหล่าหม่ากลับใจเต้นแรงจู่ๆ เขาก็รู้สึกตระหนกอยู่ในใจเจ้าหนุ่มเฉินชางคนนี้พอกลับถิ่นแล้วจะวางอำนาจใส่ตนหรือเปล่าพอคิดมาถึงตรงนี้ เหล่าหม่าอดมองเฉินปิ่งเซิงที่อยู่ข้างกายไม่ได้ เขารู้สึกว่า…ลูกพี่ท่านนี้หน้าตาเที่ยงธรรม หน้าตาดูสัตย์ซื่อ ต้องเป็นคนดีแน่นอน!อีกสักพัก…ไปหลอกถามดีกว่า!หลังจากนั้นเฉินชางเริ่มจัดสรรงานอย่างเป็นระเบียบแบบแผนนักศึกษาแพทย์
