หมอและหัวหน้าแผนกต่างๆ ของศูนย์ฉุกเฉินได้รับจัดสรรหน้าที่และภาระงานแล้วเฉินชางเพียงขานรายชื่อหนึ่งรอบ แล้วแจ้งเรื่องที่ทุกคนควรใส่ใจเมิ่งซีมองเฉินชาง ในใจรู้สึก…แปลกๆ เป็นความรู้สึกที่ดูเหมือนจะต่างไปจากเดิมจู่ๆ เธอก็ค้นพบว่าลูกศิษย์คนนี้ของตนที่ไม่ได้เจอกันมาสักพัก ดูมาดแมนขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!นี่คือเสน่ห์ความเป็นชายงั้นหรือหวา หวา!นี่คืออาวุธพิฆาตเหล่าสาวน้อยแน่นอน พอคิดมาถึงตรงนี้ เมิ่งซีก็เรียนรู้บุคลิกเฉินชาง อดไม่ได้ที่จะเลียนแบบดูเฉินชางเห็นก็ขมวดคิ้วทันที “ผู้อำนวยการเมิ่ง ผมพูดว่ายังไงครับ”เฉินชางทำให้เมิ่งซีสะดุ้งโหยง หลังได้สติกลับมาก็หน้าแดงก่ำ ก้มหน้าด้วยความอับอายในใจด่าเฉินชางไปหลายร้อยตลบแต่ยังคงเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า “ขอโทษค่ะ ผู้อำนวยการเฉิน ฉันมัวแต่คิดเรื่องอื่น ฉันผิดไปแล้วค่ะ!”แม้จะทราบดีว่าเธอคืออาจารย์ของเฉินชาง แต่ว่าที่นี่คือที่ทำงาน ไม่ใช่ห้องเรียนอาจารย์ก็ควรเคารพผู้อำนวยการเช่นกันหลังมอบหมายงานเสร็จ ทั้งศูนย์ฉุกเฉินก็เริ่มทำงานอย่างเป็นทางการเฉินชางในฐานะผู้อำนวยการศูนย์ ย่อมไม่จำเป็นต้องลงไปทำงานเองทุกอย่าง แต่ระบบงานของทั้งศูนย์ฉุกเฉินกลับไม่พ้นไปจากศูนย์กลางอย่างเขาช่วง
