เช้ามีเคสฉุกเฉินผู้ป่วยตับอ่อนอักเสบรายหนึ่งเข้ามาเมื่อเฉินปิ่งเซิงพบเฉินชางก็เอ่ยว่า “ผู้อำนวยการเฉินมีผู้ป่วยหนึ่งราย…”เฉินชางได้ยินเฉินปิ่งเซิงเรียกตัวเองแบบนี้ ย่อมรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้างเขาอดเอ่ยไม่ได้ “เรื่องนี้…หัวหน้า คุณ…”พูดยังไม่ทันจบ เฉินปิ่งเซิงก็เอ่ยขัดเฉินชาง “เสี่ยวเฉินนายจำไว้นะ นี่คือครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเรียกนายว่าเสี่ยวเฉินในเวลางาน!”“ฉันไม่มีอะไรจะสอนนายมากนัก แต่วันนี้จะสอนเรื่องหนึ่งให้นาย”“ที่นี่คือศูนย์ฉุกเฉิน ไม่ใช่ร้านอาหารด้านล่างหรือว่าในบ้าน นายคือผู้อำนวยการศูนย์ คือเสาหลักที่สำคัญที่สุดในศูนย์นี้”หลังพูดจบ เฉินปิ่งเซิงจ้องมองเฉินชาง เอ่ยอย่างจริงจัง“ท่าทางที่นายแสดงออกช่วงเช้าวันนี้ยอดเยี่ยมมาก เหมือนพวกผู้บริหาร นี่สิถึงจะเป็นภาพลักษณ์ที่ผู้อำนวยการศูนย์ควรมี”“ฉันรู้ว่านายคิดยังไง คิดว่าฉันดูแลนายมาหลายปีล่ะสิ”“แต่ว่า นายเคยเห็นลูกน้องในที่ทำงานคนไหนตีเสมอเจ้านาย เจอหน้าก็เรียกเสี่ยวหลี่ เสี่ยวเฉินไหมล่ะ”“ไม่มีเรื่องแบบนี้หรอกนะ!”“พวกเราสนิทกันเป็นพิเศษ แต่ในศูนย์เรามีใครบ้างล่ะที่นายไม่สนิทด้วยน่ะ”“ถ้าตอนนี้นายไปเรียกสือน่าว่าอาจารย์สือ เธอจะกล้ารับเหรอ”“นาย
