อย่างนั้น?” หลิ่วซื่อพรั่งพรูความไม่พอใจออกมา “ท่านแม่หมายความว่าอย่างไรกันแน่? ถ้าท่านแม่ไม่อยากส่งต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเรียนหนังสือก็พูดออกมาสิ ยังจะมาใช้อุบายแบบนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่…”
ในสายตาของนาง ความจริงก็คือเช่นนี้เอง
ตอนแรกที่จูชีไปเรียนหนังสือก็ได้พักในสำนักศึกษา ไม่จำเป็นต้องตื่นเช้าและไม่ต้องเดินทางไปกลับ
พอตื่นเช้าออกมาจากที่พักก็สามารถตรงไปเข้าเรียนได้ทันที ทั้งยังส่งสิ่งของไปกำนัลให้อาจารย์อยู่เป็นประจำ ไม่อย่างนั้นทำไมอาจารย์เสินจะต้องสอนพิเศษให้จูชี จนเขาสอบเป็นซิ่วไฉได้ไวปานนั้นกันล่ะ?
ยามนี้จูชีมีสถานที่ที่ดีกว่าให้ไปแล้ว จูซานตามไปด้วยยังไม่พอ นางล่วงเกินอาจารย์เสินไปแล้ว ยังคิดจะยัดต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเข้าไปอีก มิหนำซ้ำยังจะให้พวกเขาสองคนลำบากลำบนตื่นเช้าไปเรียนหนังสือ ต้องเทียวไปเทียวกลับ แบบนี้ตั้งใจจะทำให้พวกเด็ก ๆ คิดว่าการไปเรียนเป็นเรื่องลำบากจนไม่นึกอยากไปเรียนแล้ว เท่านี้ก็มีข้ออ้างในการไม่ส่งพวกเขาไปเรียนแล้วไม่ใช่หรือ?
จูต้าไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย
เมื่อเขาได้ยินความในใจเหล่านั้นจากปากหลิ่วซื่อก็ต้องตะลึง “เจ้าคิดอะไรของเจ้า?!”
“เจ้าจะพูดเสียงดังขนาดนั้นทำไม ข้าไม่ได้โกหกเสียหน่อย” ได้ยินเขาร้องเสียงดังเช่นนั้น หลิ่วซื่อก็มีอันสะดุ้งโหยง ตามมาด้วยความน้อยอกน้อยใจ
ดวงตานางแดงก่ำ จ้องจูต้าด้วยความโกรธเคือง ทำราวกับว่าเขาทำเรื่องผิดต่อนางกระนั้น
จูซ
